Miejsce po mnie

[Mirek Mazur]

Chcę po sobie pozostawić
miejsce, gdzie po mej agonii
będę trwał po wszystkie czasy,
aż się Bóg o Świat upomni.

Byłbym tam na zawsze taki,
jaki byłem do tej pory.
Niezmącony prozą wieków,
niewzruszony wiatrem mody.

Jak zatrzymać czas dla siebie,
by sie nim nie dzielić z nikim
tańczyć, skakać po swym grobie,
w niebo dzikie wznieśc okrzyki.

Kilka wierszy chcę napisać,
potem wydam mały tomik.
Kiedy będą chcieli czytać,
ludzkośc o mnie nie zapomni.

[Bartosz Wojciechowski]

To już kolejny wiersz dzisiaj, którego pomimo oczywistych braków
nie jestem w stanie tak po prostu ominąć. Autor mierzy się z bardzo
znanym i starym tematem; nie zaprzeczę panie Mirku - starał się pan,
wyszło panu nie najgorzej, choć wydaje mi się, że aby zapamiętać lepiej
ten kolejny "głos w dyskusji" czytelnik potrzebuje znacznie więcej,
czegoś autentycznie nowego i wypowiedzianego z mocą. A tymczasem
pan powtarza to, co już zostało dawno powiedziane i to powtarza
tak jakby nieśmiale (strofka 4, choć ujął mnie pan w niej dystansem i skromnością,
lecz to nie na miejscu w tym wierszu, wydaje mi się:). Doceniam interesujące ujęcie
w strofach 1 i 2, zręczne rymy i poprawną rytmikę, ale... to wciąż za mało
(przy tym temacie) by przyklasnąć.
Pozdrawiam serdecznie!:)

[Espena_Sway]

przegadany, patetyczny.
tomik to chyba każdy chce wydać, ale
zanim Ci się to uda, musisz jeszcze dużo pracować.
powodzenia

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)

[fr ashka]

dla mnie to jest bełkot, ale
słuchaj się tych nade mną, dobrze gadają! :)

pozdrawiam, fr.ashka ;)

[Ewa Jaworowska]

Myślę, ze każdy chciałby zostawić po sobie coś: rym jest, rytm jest, a to że niektórzy mówią ,że jest patetyczny... to ich sprawa.Pozdro.