Pijane rozmowy do siebie

[Matylda Ber]

Siedzę na krześle i za siebie patrzę,
bo niewolnikiem przestał być mój kark,
a wielki aktor- w teatrze on gra
i ściera szminkę z moich wykorzystanych warg.

Można powiedzieć, że uwielbiam ten stan,
że chodzę nieostrożna, jakby nie zrodzona z kobiety,
tam dokąd by się na czworakach chciało dostać,
i z głową na zimi najwygodniej popaść w sen.

Kiedy się we mnie wszystko wreszczie uspokoi,
stoczę się z krzesła pod zamknięte drzwi,
popatrzę jeszcze raz na niego, w płochliowości,
i ścierpnie mi ciało po szyję, po czoło.

Może by się uśmiechnąć na koniec końca,
nawet jeśli nienaturalnie, bo
na stole puste podskakuje szkło, już dość mam,
wkrajania w żyły jego obrazu, zmieszanego
z nieprzypadkową ilością alkoholu.

[Espena_Sway]

widzę, ża zapowiada się debiucik :)
ja ten wiersz widziałabym w formie bez rymów

###

Siedzę na krześle. odwracając się, kark przestał
być niewolnikiem. Kolejny aktor ściera szminkę
z wykorzystanych warg.

Uwielbiam ten stan, chodzę nieostrożna (jakby
nie zrodzona z kobiety) tam, dokąd na czworakach
można się dostać. I z głową na zimi najwygodniej zasnąć.

Kiedy wszystko się uspokoi, zeskoczę z krzesła
pod zamknięte drzwi. Popatrzę jeszcze raz
na niego - ciało ścierpnie po szyję

na koniec, najlepiej się uśmiechnąć (nawet jeśli
nienaturalnie). Na stole podskakuje puste szkło
- dosyć mam wkrajania w żyły obrazu,
zmieszanego z nieprzypadkową ilością alkoholu.

###

ja tak widzę ten wiersz. treść dobra, jak na debiut to nawet
bardzo. okroiłam nieco z oklepanych lub niepotrzebnych
fragmentów. życzę powodzenia

zdrówka i serdeczności Espena Sway :)

[Matylda Ber]

Siedzę na krześle, patrzę za siebie,
kark przestał być niewolnikiem,
a w teatrze wielki aktor- on gra,
jeszcze ściera szminkę z moich,
wykorzystanych ust.

Można powiedzieć, że uwielbiam ten stan,
że chodzę nieostrożna (jakby nie zrodzona z kobiety),
tam gdzie ciało na czworakach się skrada,
i z głową na zimi popada w sen.

Kiedy się we mnie wszystko uspokoi,
stoczę się z krzesła pod zamknięte drzwi,
popatrzę jeszcze raz na niego, w płochliowości,
i ścierpnie mi ciało po szyję.

Może by się uśmiechnąć na koniec końca,
nawet jeśli nienaturalnie,
bo na stole puste podskakuje szkło, już dość mam,
wkrajania w żyły jego obrazu, zmieszanego
z nieprzypadkową ilością alkoholu.




Troszke okroiłam choć muszę przyznać, że to trudne jest:-) I jak teraz??

[Matylda Ber]

Siedzę na krześle i nabieram w ciało stan,
gdy kark przestaje być niewolnikiem,
a w teatrze wielki aktor- on gra, jeszcze ściera szminkę
z moich wykorzystanych ust.

Można powiedzieć, że uwielbiam ten stan,
że chodzę nieostrożna (jakby nie zrodzona z kobiety),
tam gdzie ciało na czworakach się skrada,
i z głową na ziemi popada w sen.

Kiedy się we mnie wreszcie wszystko uspokoi,
stoczę się z krzesła pod zamknięte drzwi,
popatrzę jeszcze raz na niego, w płochliowości,
i ścierpnie mi ciało po szyję.

Może by się uśmiechnąć na koniec końca,
nawet jeśli nienaturalnie,
bo na stole puste podskakuje szkło, już dość mam,
wkrajania w żyły jego obrazu, zmieszanego
z nieprzypadkową ilością alkoholu.


Albo tak:-)