Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dzisiejszy dzień nie skłania mnie
do portretowania wulgarnych ust
twoich piegów nieoszlifowanych zębów

umierałem szukając wylęknionych sekund
asymilowałem się z trudem
do twojego poziomu radości

a jednak miałaś racje
powinienem rozbić kilka talerzy
rosół zrobić naciąć żonkile
kupić ci upragnione pianino
ukłonić się nisko
naciągnąć sfatygowany kaszkiet
i wyjść
na naszą stacje zdążyć

Opublikowano

nie wiem co tu można zmienić..nie wiem czy w ogóle trzeba.Pierwsza i ostatnia na medal.Może tylko w koncówce przestawiłabym na "zdążyć na naszą stację".Poza tym nie widzę nic do zmiany bo jest...pięknie.Czekam na ostateczną wersję,ale tę sobie zapiszę na wszelki wypadek:)pozdrawiam/martyna

Opublikowano

musi byc "a jednak" bo dotyczy konkretnego faktu, to prawdziwy wiersz. i raczej z myslnikiem;)
- zdążyć na naszą stację - psauje mi, ale zastanowie sie jeszcze:)

dziekuje serdecznie i zapraszam

Opublikowano

a wkleilem, bo moze mi ktos i cos dopowie jeszcze:)
czy te myslniki az tak bardzo przeszkadzaja? chyba ten koncowy najbardziej?!

dziekuje i pozdraiwam:)))

Opublikowano

Nie do końca pewnie rozumiem o co chodzi w tym wierszu, ale to mało ważne bo przeciez ja sie nie znam. Nie mam też pojęcia jakie to ma znaczenie czy bedzie myślnik czy nie, albo co sie stanie jak przestawimy 2 wyrazy. Skąd sie wie takie rzeczy?
Mimo to pozwole sobie powiedziec, ze podoba mi sie bardzo.

Opublikowano

myslnik jest chyba po to aby ten wers czy ta konkretna mysl w wersie byla bardziej wyeksponowana, by na nia zwrocic uwage. a reszta to przychodzi z doswiadczeniem, pisz a zobaczysz, ze mam racje:)))

Pozdrawiam

Opublikowano

O doświadczeniu świadczy ilość komentarzy? Każdy zobaczy ze mam 10 i wiersz skrytykuje :) Ostatnio napisalam tu jeden. Myśle, ze nie był taki najgorszy - przynajmniej nie o gwiazdach i księżycu :P Niestety nie zauwazylam ze mam błąd ortograficzny, klapa totalna :) Teraz chce mi sie z siebie śmiać, jak mi przejdzie to spróbuje :)
pozdrawiam

Opublikowano

mylisz sie! ja zaczalem parenascie dni temmu hehe, i jazda byla duza, bo zle zrozumialem koment i co, i co z tego wynika?! pisz dziewcze:))))

serdecznie:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a może morze jesteśmy sami bez uniesień bez fal namiętności noc otula nas rybim ogonem łuszczą się sny rozmaite zimno drapie się za głowę panele podłogowe imitują mokry piach i senną plażę na odludziu chore zatoki dokuczają nieobecnym dryfujące myśli wyrzuciło na brzeg zrywamy się zachłannie każdy w swoją muszlę
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Odbiliśmy od nabrzeża. Sternik skierował prom silnie na sterburtę, pozwalając by śruby złapały energię nurtu. Delta rzeki była jak zawsze spokojna. Zakole portu pamiętało jeszcze czasy francuskich eskard i niewolniczych barek. Wszędzie tylko grząski muł,  czarne cuchnące błoto  i brunatne, nieprzejrzyste fale. Taka była powierzchnia. Klucz do prawdziwego koszmaru.     A było nim dno. Pełne tanich oparów bimbru, duchów secesyjnych posiadłości, upiorów dawnych zarządców plantacji, czarnych potomków kultystów  voodoo i hoodoo. Zioła, kości i krew  na poświęconych kartach tarota. Dym czarnych świec, okadzający nagie, spocone ciała. Młode wiedźmy z dredami na głowie, szepczące w ciemnych zaułkach strychów  zaklęcia ochronne, ze starych, nadpalonych woluminów. Przywołani z niebytu  zaoranych przed laty cmentarzysk. Lgną ochoczo słowa dusz, na języki kapłanek.     Namorzynowy las był głuchy. Ginęło w nim światło i dźwięk. Ludzie także. I to nie w paszczach  ukrytych w toni aligatorów. Był to swoisty labirynt natury. Nie tej dobrej i ułożonej. A dzikiej i sadystycznie szalonej. Wysepki wyrastały z bagien. Liche, kruche i niestabilne. Oczy drapieżników śledziły każdy krok. Czasami jedynie rzeka wydała cichy plusk, szuwary zaszeleściły  szargane nie wiatrem a grozą. Drzewa pękały z trzaskiem  osuwając się do wodnego grobu. Ptaki milczały. Nie ze strachu a z klątwy ciszy.     Gdzieniegdzie dostrzec można było  zalążek ognia czy dymu. Ogniska miejscowych metysów. Czerwonych diabłów tych włości. Mieszkali daleko w lasach lub na samotnych odizolowanych wysepkach. Po nocach niosły się odgłosy bębnów. Modlitw i błagań do prastarych bóstw. Kultów wyklętych przed wiekami. Skakali dziko przez ogień, wychwalając imiona zapomniane o których ludzkość  nie powinna mieć już wiedzy.     Płynąłem do domu. Wracałem z ciemności do światła. Prom wszedł na kurs. Mijał rybackie łodzie i kutry. Stare motorówki i łodzie wiosłowe. Barki załadowane węglem. Promy i statki pasażerskie  a nawet mniejsze okręty  marynarki i straży przybrzeżnej.     Na Long Brigde wjechała  z donośnym gwizdem  lokomotywa ze składem. Mijała te wszystkie domy, gospodarstwa, farmy i cmentarze. Pełne historii, bólu, łez i rdzy. Ten skład nazywają imieniem tego miasta. Jego synem i dumą. Na gwizd lokomotywy  odpowiedziały syreny morskich jednostek. Byliśmy wolni. Czując jednak cały czas, ołowianą kulę z łańcuchem przy nodze.            
    • @hollow man Hahaha

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...