Sen o rzeczywistości

[PaulaCzar]

Szept przepełnia ciszę gestów.
Już tylko kropla brakuje
by się przelał nadmiar tęsknoty.
Chcę zarzucić ramiona na szyję
w ślad za mną kroczącej ochoty
by skoczyć w przepaść,
dać świadectwo niemożliwemu...
oddać ciało i duszę...
„Cuda się zdarzają...”-
głosik w głowie szepce na dobranoc słowa kołysanki.
Uśmiecha się do mnie litościwie,
głaszcze włosy, całuje mokre policzki i przymknięte powieki.
A ja w ciszy modlę się żarliwie:
nie pozwólcie mi się zbudzić!
Niech nie pryska czar snu!
Chcę bez końca płynąć
nad martwą powierzchnią świata,
omijać z uśmiechem cieknące strugi czasu,
bez tchu pędzące lata.
Przykryć się z chmur powłoką,
leżeć w objęciach bezpiecznego opętania...
Być swych lęków niezawodną opoką...

Zawsze...

[Bartosz Wojciechowski]

Ech, jak widzę maszynka do produkowania komentarzy skutecznie się tu zacięła...
Trudno, trza podwinąć rękawy i coś spróbować ruszyć w tym mechanizmie:)

Mogę dać kilka subiektywnych uwag:)
Widać, że masz dużo obrazów i pomysłów w głowie i to jest zawsze
plus, ale tylko w połączeniu z umiejętnym ich wybieraniem. W tym momencie wg
mnie obraz jest stanowczo przeładowany słowami - namawiam Cię do radykalnych
cięć, wybrania elementów tylko najbardziej wartościowych i naprowadzających
czytelnika na odczytanie Twojej myśli.

Unikaj dosłowności w gatunku tych z wersów 13-15, podobnie unikaj przypadkowych
(ew. jednorazowych) rymów (wersy 3,5,17,19) - bądź konsekwentna: albo dajesz rymy
(nie muszą być regularne, ale tak czy inaczej w większej liczbie), albo pozostawiasz
wiersz białym.

Popracuj nad metaforyką i budowaniem skojarzeń, większość z urzytych tutaj jest
bardzo schematyczna.

Ogólnie muszę przyznać, że nawet jak na moje niewprawne oko, duuużo jeszcze pracy
przed Tobą. Ale jeśli tylko naprawdę czujesz coś tam w środku do poezji, to nie zniechęcaj
się, bo warto pracę w to włożyć. Twoimi atutami są na pewno szczerość wyrażania myśli
oraz zwyczajna, niezmanierowana i spontaniczna radość z pisania (mam nadzieję,
że moim komentarzem zabardzo jej nie zmącę:) - wystarczy nabrać umiejętności
i uporządkować trochę myśli na kartce, a zobaczysz, że za jakiś czas nie będziesz już doświadczać tej okropnej ciszy na org'u.
Pozdrawiam serdecznie i kibicuję!

ps. podoba mi się "Chcę zarzucić ramiona na szyję/w ślad za mną kroczącej ochoty"
oraz "Być swych lęków niezawodną opoką". :)

[PaulaCzar]

dzięki :) ten komentarz podtrzymuje na duchu. przyznam szczerze, że bałam sie trochę mojego debiutu na forum, jestem świadoma że wiele muszę się jeszcze nauczyć. Ale nie zamierzam sie w żadnym przypadku zniechęcać! Jeszcze raz wielkie dzieki :)