Przyjaciołom (z serii "Dedykowane")

[Wojciech Tadeusz Cybulski]

Tajemnica uczucia tego niezbadana przez wieki,
Przyjaźń rozerwana nicią zazdrości.
Te siły niezmiennej potęgi a wyglądają jak przedmiot lekki,
Kolejna nadzieja, i strach życia, co wątpi w siłę radości.

Przełamałem wszystko co znacie, co piękne i szkaradne zarazem,
Skruszyłem głazy, rozerwałem więzy, wymazałem granice.
Związałem to wszystko w jedną masę, która moim rozkazem,
Upadła, ale niestety bez ruchu pozostały jej źrenice.

Jęk miliarda istnień odbił się od policzków,
Rumieńca nie widzę, wzrok wbity w ziemię jak stal,
Paląca duszę, mrozi krew w żyłach, dosięga smutków,
Przebija tarczę ładu, drwi z myśli, budzi szał.

Patrzę w tę bladą twarz, delikatne rysy, odświętny strój,
Krzyczę, ona nie słucha, odchodzę z opuszczoną głową.
Ja – myślę – nie popełnię tylu błędów, co ona, która znosząc życia znój,
Szalikiem wątpliwości szczelnie okryła swe serce.

[Gość]

Przełamałem wszystko co znacie-> to mogę zaakceptować. reszta, zwlaszcza
wyrazenia: Paląca duszę, mrozi krew w żyłach, dosięga smutków, von mi stąd;)
próbować.. szukać..ograniczać.. mniej banalnie. pozdrawiam:)

[Jerzy Rybak]

przeczytałem pierwszą strofę i stwierdziłem,
że mam słaby żołądek. mimo wszystko.

pozdr.