Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zaglądając głęboko
prawdzie w oczy
spijam pragnienie
chyląc naczynie przepełnione
milczeniem nektaru
spowite oddechem chciwości

podążam niecierpliwie
za palcami tworzącymi
tropikalne wyspy
gorączką pośpiechu
w konstrukcję mięśni wtapiam
szalone pożądaniem dłonie

a później
rozkwitam pięknem kolorów
pod deszczem
twojego spojrzenia
zachłannie dzikiego

Opublikowano

jakiż to smak
pragnienie ma
ze źrenic upite?
jaki głęboki oddech
zapłacony
chciwością?

rozkoszy samotności
bezludnej, gorące
pieszczoty?

a później
odpowiedz ...


Opublikowano

Ewus!!..obiecuje Tobie...ze bedzie .... :)
MattD...hmm... zaintrygowales...
..bardzo ....jednak odpowiedz....juz dawno zostala odkryta...:)
Saskia:)..Dziekuje Tobie..i ...ech.. niech ten dreszczyk ...bedzie przyjemnym ...:)...niechaj towarzyszy Ci... buzzziak :)

Opublikowano

Mirek...jak???... powiedz prosze...hmm...
nie wiem czy wiesz...ale ...licze sie z Twoim zdaniem...tak po prostu wyszlo ...nie pytaj dlaczego :]]]]]...wiec???....

..hehs niop i oyey!!!...Wielki...Wszechwiedzacy...itd..itp...:)
...niczego innego sie nie spodziewalam po panu ;)..
..i moze tylko zapytam o jedno ..
..czy ...byl pan kiedys zachlanny?..lakomy?..czy spijal pan pragnienie?..czy pana dlonie pozadaly?...
..i czy rozkwitla dla pana kiedys...wszystkimi kolorami???...

...chcialabym dodac...ze..kiedys...(nie tak dawno)...ktos..powiedzial mi tak...
cytat :.."odchodze...jestes dla mnie...zbyt kolorowa..."...
..hmm...
....hehs...
przeszlo ...dzisiaj nie boli ...ale ...jestes u mnie na blogu !!!...wiesz jak bolalo :-/..
i tyle na temat

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • ______________________________________________________     Puszko! Zbawczynio moja! Ty byłaś i będziesz Zawsze patronem Pio w bogactwie, jak w biedzie Wspominać mi. Zapachem już ulotnych z pomum Adami, by! Wykrzyknąć brokat liter w centrum.   Świętej straży, co dziecku chciała Częstochowa Historią na gałęzi sekrety odchować Przeznaczeniem poznania sahary przez Ojca Po upadku z trzech metrów przy straganach akcją.   Był dotyk papieskiego przepisu w jego chleb Lepiejem pierogów z gwiazd, by powstały z gleby Czas miał na poskładanie po wyparowaniu Element układanki skryty w wykładaniu.   Dzisiaj świadomy w pełni wiedzy od Zbawczyni, Każdą cześć luksu czerpie, co sybilant głębin, Łącząc dzień i noc wyrwą po efekcie chinki, Spojrzał ponownie w życie dzięki polom innym.   Bilokacją z wielu miejsc, mając wpływ na zator, Lekiem żywicy drzewa chciałby zwrócić kolor. W żyły każdym gałęziom oszukanym przez los, Niechciane bóle zniszczy fałsz oddychający las. Zanim spłowieje ziemia, jeszcze ślepym powie: To dopiero początek — więzi w melaninie!   _____________________________________________________   Spis treści: ***Organiczny intranet ***Gdy młodziwo staje się siarką do draski atawizmu ***Kiedy dyada wraca na swoje miejsce ***Gniazdo ***Z cieśniny ***Jest ich więcej ***Jak cię piszą — nie myśl, że tak samo widzą po dziewięciu godzinach lucydności ***Praktyczny oniryzm — metonimia ***W najprostszy sposób wytłumaczę ***Nad morzem w Rockanje ***Z wyjścia na wejście ***Komplet uświęcony środkami — dzięki wiedzy MTJ ***Wasz tajny współpracownik wciąż działa w ukryciu ***Korektą rzeczywistości ***Jest twoja moczarka kanadyjska ***Z rejonów ***Złączcie kolory jednym oddechem i tą samą krwią
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Pięknie i trafne słowa. Dziękuję za komentarz,  Pozdrawiam.
    • @viola arvensis To wiersz bardzo wyciszony, niemal medytacyjny. Porządkuje świat od środka. Najmocniej wybrzmiewa tu motyw granicy, ale nie jako muru wobec ludzi, raczej jako wewnętrznego azylu, miejsca, gdzie można: oswajać potwory, wygaszać burze, odkładać winę, podlewać nadzieję łzami. Bardzo kobiece samoukojenie :)
    • @Gosława to też danse macabre. Pozdrawiam!
    • Światło wbijało setki igieł w źrenice   Miłości świadkiem nie chcę być nigdy  Bo miłość sama się pcha na szafot Tuląc do siebie znamiona krzywdy  Da swe kończyny ucinać katom    Wtedy słońce wydało się bielsze   Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł  Co trwają może oddechów trzy I strzeli para z dusznych kadzideł  Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży    Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa   Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję  Że chmury będą nam pośredniczyć  Bo między nami wicher wciąż wieje Co nasze uszy przyszedł pożyczyć    Popękana ziemia wrzeszczy z pragnienia   Zwisając z płotu przebici w pół  Lgniemy do siebie nie wiedząc nic I czując w uszach płonący ból  W splecionych dłoniach będziemy żyć    Spadła kropla niebiańskiej krwi
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...