Okolice Ifigenium ( dla Z. Herberta)

[Marek_Tele_Turkiewicz]

Ze stosu ulatują rozpalone marzenia
Jedno po drugim ulatują też wspomnienia.
Żar nie pozwala myśleć,
A ogień nie pozwala trwać.

Trochę dalej inne marzenia
Spływają po twarzy i wsiąkają w
Konieczność, która pochłania właśnie
Niewinną istotę.

Obok pod czarną płachtą nie chowa się Lucyfer
Tylko zwykły człowiek,
Niszczący cząstkę własnego przetrwania
I powiększający je jednocześnie.

Najbliżej jest stary mistrz ceremonii, wpatrujący się w białe zakątki niebieskiego morza.
I nic go nie wzrusza,
Oprócz zanikającej na kole podtrojańskim zorzy,
Która jest jedynym drogowskazem jego sławy.

W oddali na wzgórzu tysiące rozśpiewanych motyli tworzy kolorowy obraz.
Widzą one tylko piękną scenę rozświetloną od wewnątrz,
Gdzie każdy tym szczęśliwszy
Im bliżej stoi ognia.

[anetzka]

Marku przeczytałam uważnie.
"Żar nie pozwala myśleć
a ogień nie pozwala trwać..."
dokładnie tak samo jak z moimi przemyśleniami dotyczącymi tego wiersza:))
pozdrawiam
ania

[Marek_Tele_Turkiewicz]

czekam na komentarze, są dla mnie niezbedne... :)

[Marek_Tele_Turkiewicz]

na twój komentarz oyey mogę tylko odpowiedzieć ojej i złapać się za głowę. Nie zgodzę się ze wszystkimi zarzutami, ale dzięki za szczerośc, bo krytyka zawsze pomaga :)

[Marek_Tele_Turkiewicz]

a co do tego powołania się na Herberta. Po prostu napisałem ten wiersz tuż po lekturze jego "Ofiarowanie Ifigenii", tak go odczułem i tak napisałem. Mam nadzieję, że jeżeli nie czytałeś jeszcze tego wiersza Herberta, to zrobisz to w najbliższym czasie. Ale jeszcze raz dzięki za komentarz. Marek T.T.

[La_crimosa]

co to "przeciecizna" ?