Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

(mojemu przyjacielowi Józefowi -„Jaworowi”)



północ, peron tobołków i ludzi,
ludzi bezdomnych z wyboru, z głupoty?
i oko cyklopa coraz bliżej
ach nie, to moje tęsknoty!

wyrywa z zamyślenia, biegam
ha! zdobyte, głowę opieram o szybę
na peronie zostają twarze
bezmyślne, szare, krzywe

już stukot niesie w noc
zapalam papierosa, nadsłuchuję:
- U Jawora piękne łodzie
będą wozić mnie po wodzie

i szum, i szum, i sen, i sen…

śnię, że lecę przez puszczę
nad drzewami, chmury roztrącam rękami
a za mną łuna czerwona
trochę zdziwiona, trochę zdziwiona…

światło razi w oczy
ach, to tylko mundur i dziurki w papierze
coraz bliżej
i tylko drzewa wielkie gwiazdy przesłaniają
- wierzę, nie wierzę?

zgrzyt hamulców mnie budzi
i w noc ciemną wychodzę
by pamięć odświeżyć
kiedyś tu umrę
lecz muszę to przeżyć, muszę to przeżyć…

śpią ludzie i losy
i tylko psy witają jak swego
flaszka w plecaku uwiera,
nie wiem, nie czuję,
zaskoczę śpiącego

na Słupiańskiej piękne tonie
w toniach tych żyją okonie
a świt już widać, dnieje
- Dzień dobry, dzień dobry!
- lecz kogut nie pieje…

Jawor, Jawor
Jaworowi ludzie
Jawora już nie ma
ludziom idzie jak po grudzie

nad wodę, pod górę
na cmentarz pod lasem
przy bramie sosna mała
„…niech stoi jak stojała, jak stojała…”

kieliszek drży w dłoni
myślę, że już pora
za życie Twoje i zdrowie moje
nikt Ci nie powie „fora ze dwora”

Jawor, Jawor
Jaworowi ludzie
a może Święci pomyślą o cudzie?

uciekłeś, schowałeś się pod lasem
a włodarzem jest drugi
pewnie żeś ciekaw
czy spłaci Twe długi

a ja skulony we czworo
siedzę na deskach
mgła mnie dotyka
zaklinam starego leszcza
lecz on umyka, umyka…

na wieżę wielką, wieżę zieloną
wdrapuję się z trudem
postać zastaję pochyloną
nad życiem, nad szczęściem, nad złudem

tam daleko na wodzie
łódź widzę czerwoną
płynie w moją stronę
a duszę, duszę ma zmęczoną

noc, ludzie śpią i losy
i tylko psy mnie żegnają

i Jawor, Jawor
Jaworowe dzieci
Jawora już nie ma
a Księżyc wciąż świeci…

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Raz się Nata z Alą w wierszach zwarły, mówił o tym Wiedeń, szeptał Narwik, wszędzie, gdzie przez internety doszły, stety lub niestety, ich porymowane nieźle żarty.   Pozdrawiam :)    
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Stary_Kredens Tych lat nie odda nikt, pozostała pamięć i wspomnienia. Optymistycznie myśląc, dobrze byłoby mieć szansę powrócić chociaż na pewien czas do tych momentów w naszym życiu, które były dla nas najmilsze, najlepsze. Pozdrawiam również serdecznie. @Wiesław J.K.
    • @Jacek_Suchowicz wieloznacznie ale bez pomyłki one to kwiaty myśli wspomnienia kobiety one?!
    • @Tymczasem Pamiętam czasy, gdy nie było internetu. Książki, czasopisma, gazety dalej istnieją, lecz komputeryzacja opanowała cały świat. W ubiegłym stuleciu publikowanie swoich wierszy dla szerszej publiczności nie było czymś łatwym. Swoje pisanie trzeba było wysyłać przez pocztę i czekać cierpliwie na jakąkolwiek odpowiedź.  Wiersze były ocenianie przez, wierzę, że fachowców w dziedzinie literatury i wybrane przez nich wiersze zamieszczane były w różnych periodykach.  Wyróżnieni autorzy otrzymywali nawet nagrody w postaci małej kwoty pieniężnej. Inne czasy, inne zasady. Ogólnoświatowy dostęp do internetu zmienił wszystko i przyspieszył komunikację międzyludzka w dotąd niespotykanych możliwościach.  Oczywiste jest to, że opublikowanie swojej książki lub tomiku wierszy w wersji papierowej dalej pozostaje dużym wyróżnieniem dla pracy danego autora.   Myślę, że brak weny, natchnienia to normalny stan rzeczy po prostu na wszystko jest czas i jak to się po polsku mówi co za dużo to nie zdrowo. Wiem, że żyjemy w świecie, który pędzi do przodu na przysłowiowe złamanie karku lecz każda twórczość spełni swoje zadanie, gdy będzie przemyślana i miała czas na dojrzewanie. Pozdrawiam serdecznie.  
    • Tęsknie za miejscami - za ciepłymi i zimnymi sferami, Tęsknie za momentami - za tymi lepszymi i gorszymi, Tęsknie za uczuciami - mocniejszymi i słabszymi, Za tą chwilą pewnie też będę tęsknić, Tęsknie za wszystkim, Ale czy to że Tęsknie za wszystkim nie znaczy że za niczym nie Tęsknie?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...