i rzekłeś słowo (melancholia)

[gabriel p.]

k ochałem Cię

jakby mną o półkę z książkami ciśnięto
na głowę pospadały mi wszystkie lata
zmierzchły wszelkie barwy
jakby ktoś stłumił jedyną świeczkę w mrocznej komnacie
nuta z crescenda przeszła w kakofoniczną pauzę
mrok rozpostarł swe hebanowe skrzydła nad moim małym światem

o czekiwałem każdego spojrzenia Twego

słyszałem tylko swoje łkanie
zapytano mnie: co się stało ?
odparłem: powiedział koniec

n a próżno to było

jakby szablą ktoś ciął na odlew
polała się krew z otwartej żyły
słona woda skapywała na podołek

i dylle są tylko w bajkach

i krzyknąłem
jak gdyby żywcem mnie palono, lecz nikt nie usłyszał
tylko kilka ptaków z pobliskiego drzewa zerwało się do lotu
dobiegł mnie śmiech z daleka, jakby zdławiony
nadciągnęła przejmująca jesień i tchnęła chłodem prosto w twarz
a opadające liście przysypały mój mały świat

e nigmatyczny ból przemija

pochowany ległem wśród korzeni matki ziemi
gdzie wspomnienia plączą się wśród oparów historii
gdzie wszystek dźwięk niknie
skonsternowany, że w ogóle pozwolił sobie zabrzmieć
tam teraz mój mały świat

c ierpienie wydaję się już nierealne

[M._Krzywak]

Panie Gabrielu - pzrestraszyła mnie dlugosc wiersza, ale jak zacząłem czytac - pochłonęło mnie to.
Mam wrażenie, że stwozrył pan bardzo interesującą sytuacje liryczną.
Wrócę jeszcze wieczorem.
Pozdrawiam.

[Stanisław Kamykowski]

choć jest w tym coś ciekawego (i na pewno nie chodzi mi o koniec), mnie niestety nie pochłonęło
pozdrawiam:-)