Śmieć

[tad45]

kiedyś miałem wszystko
dom i rodzinę
psa i ogród
pracę i dostatek
teraz zapomniany

przez przyjaciół
z którymi piwo piłem
w karty grałem
wspominam minione chwile

ocieram łezkę w oku
codziennie rozpoczynając
wedrówkę przeszłości
ku przyszlosci
z nory urządzonej pod kartonami

a w niej
krzyż drewniany
czajnik blaszany
kubek popękany
kot przybłęda

wcześnie zaczynam

od dużych śmietników
by nikt mnie nie wyprzedził
nie zabrał wczesniej
wyrzuconych skarbów

zdatnych do zjedzenia
nadgryzionych
nadgnitych
a oczy nabierają blasku
od tych rarytasów

uśmiech rozkwita
na nieogolonej twarzy
pooranej bruzdami
niepowodzeń i porażek
zdeptanych ambicji
marzeń z dziecinstwa

dobrze że nie pada

nikogo nie obchodzę
ja Pan swojego życia
nie Pan
tylko zwyczajnie

Śmieć


01.02.06/wiedeń

[Tali Maciej]

przegadany ten tekst, wszystko już wiadome po 3 strofie i nic już później nie zaskakuje, tylko wprowadzane zostają powielane od dawna schematy, takie kliszowanie klisz
do tego enteroza zaawansowana, nie wspominając że początek trąci wyliczanką


ja zdecydowanie na nie

pozdrawiam

[Sceptic]

nie ma to jak 41 wersów po dwa wyrazy w każdym :/

[mikołaj chrobochek]

nadgnitych?
:(
:(
:(
słabiutko

[czarna Mala]

przede wszystkim za długie i po 12 wersie nie chce się już dalej czytać.
skoncentruj się na tym co naprawdę jest w tym wierszu istotne i spróbuj poprawić,
a narazie jestem na NIE. pozdrawiam cieplutko

[Stanisław Kamykowski]

jeśli chcesz uratować ten tekst to jak najlepiej szybko wziąć się za pocięcie go
i spróbuj stworzyć błyskotliwą pointę, bo obecna końcówka...najlepiej przemilczeć
pozdrawiam:-)

[tad45]

dziekuje za komentarze i slowa krytyki,pozdrawiam

[KubaD]

Zapachniało tu troche Stachurą ciekawy wiersz , pare uwag mogło by i się znaleść
alle w moje gusta trafia, Pozdrawiam