Po wodę

[Krzysztof]

Do kuchni wchodzę po wodę,
By zaspokoić zwykłe pragnienie,
Lecz wzroku oderwać nie mogę
Od zwodzącej słońca czerwieni.

I stoję z dzbankiem glinianym,
Z uśmiechem zachwycam się niebem
W jaskrawą czerwień ubranym
I , co tu robię, już nie wiem.

Dusza napełnia się wodą,
Z nieba zesłaną na ziemię,
Nacieszyć się którą nie mogę,
Wodą w postaci czerwieni.

[le_mal]

Nie lepiej-do kuchni wchodzę po wodę.
a może czegoś nie rozumiem.

dusza napełnia się wodą-dlaczego?
może napełnia się barwą?

[Jacek_Suchowicz]

ja się wgramolę na kuchnie
by zaspokoić łaknienie
i zaraz zupa wybuchnie
pomidorowa w czewieni

makaron niestety jest biały
wstążki zwinięte w kłębuszek
ma dusza zje talerz cały
oj pełny ten ziemski brzuszek

[M._Krzywak]

Na kuchnię wchodzę po wodę, - na kuchnie ???
By zaspokoić zwykłe pragnienie, - a jakie jest niezwykłe ?
Lecz wzroku oderwać nie mogę
Od zwodzącej słońca czerwieni. - jedyne, co mi to mówi, że kuchnia nie jest ślepą kuchnią

I stoję z dzbankiem glinianym, - takie odwołanie do wiejskiej nuty ?
Z uśmiechem zachwycam się niebem - marzycielsko
W jaskrawą czerwień ubranym - to już było
I , co tu robię, już nie wiem. - ja też

Dusza napełnia się wodą, - to to jest hipermega kwiatek
Z nieba zesłaną na ziemię,
Nacieszyć się którą nie mogę, - gramatyka, gramatyka
Wodą w postaci czerwieni. - i puenta nijaka

Ja na nie.
Pozdrawiam.

[mikołaj chrobochek]

aj nie specjalnie.
ta woda to tak na co ma napełnić?
nie

[Jimmy_Jordan]

Istny deszcz czerwieni u ciebie Krzysztofie, co ty brałeś?
Wiersz przedstawia zwykłą scenę z życia codziennego, toteż nie spowoduje u czytelnika specjalnych dreszczy.

[Jimmy_Jordan]

Aha ale do przeczytania mnie tytuł zaciągnął....

[Krzysztof]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.