Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dla kogo pisać?

Dzisiaj dziewczyny wolą mercedesy
od wierszy - po co więc je pisać?
Naród potrzebuje zielonych kart
nie wieszczy - po co pisać?

Dla przyszłych pokoleń, gdy pęta
kajdan pojmą - warto pisać.
Wtedy po strawę dla ducha przybiegną
i nad grobem moim wartę ustawią nocą ciemną.


Noe-Gd Gdańsk 18.03.2006 [email protected]

18-03-06 19:58 romdar77

Opublikowano

Podaj mi dłoń. Przestań patrzeć
na księżyc ,gwiazdy i kwiaty.
Ja poprowadzę cię po grządkach
poezji, pokażę ci jak rosną strofy.

Z obfitości serca usta mówią
zajrzyj w siebie. Porzuć żadzę pisania
a ona wróci do ciebie na kolanach
w ustach przyniesie temat na wiersz.

Wersety nie są cięciwą by je naciągać
i strzelać strzałą w powietrze -
dla samego strzału. Grot niech niesie
przesłanie ,po to jest tej sztuki pisanie.

Noe-Gd Gdansk18-03-06 21:44 [email protected]

Opublikowano

Zagubienie.

Letnim wieczorem usiąść na mchu
i oprzeć się plecami o sosnę
zamknąć oczy poczuć rześkie powietrze
a nad sobą szum wiatru przeplatany śpiewem ptaków.

Być za biednym na komórkę i na adres w lesie
plecak stary i garść bilonu w kieszeni mieć
za braci.I niech nic nie boli - jestem w Raju.
Tak to blisko a takie dalekie..-Już dzwonią tramwaje.


Noe-Gd Gdańsk18.03.2006 [email protected]

Opublikowano

Matce Polce

Za pierwszą wypłatę
kupię ci buty solidne
takie o jakich marzysz
od dawna pod witryną sklepu

I zabiorę cię do tej reststauracji
która ciągle ci się śni.
Potem zamówimy węgiel na zimę
a panowi z elektrowni rzucimy pieniądze.

Chłopcom opłacę obiady w szkole
i zabiorę w końcu do zoo
Wszystko będzie dobrze Matko
tylko proszę nie umieraj teraz -

w chłodzie i na tej zarwanej wersalce.




Noe-Gd Gdańsk 19.03.2006/11.36/[email protected]

Opublikowano

"mili z was chłopcy..naprawdę."
"milusie z was chłopczyki"
Nie dość, że grafoman, to jeszcze pedofil.
Ot, efekty uboczne czytania spamu w skrzynce i korzystania z tych wszystkich ofert penis enlargement. Niniejszym rezygnuję z tłumaczenia temu człowiekowi czegokolwiek i wytykania mu błędów:] Ale te jego działania mogą wynikać z pewnej dość niezwykłej rzeczy - zastanawialiście sie, jak mając cztery kończyny można onanizować się, przytulać małe dzieci na kolankach, pisać wiersze i wklejać je w 56 miejscach na minutę? Nie da rady... Trzeba tylko mieć nadzieję, że z nowym księżycem zabierze go statek-matka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo się stwarzają od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
    • @.KOBIETA.     dziękuję wszystkim

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      tak …spokój wewnętrzny bez czynników zewnętrznych ! Buziaczki
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...