Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pomiędzy

Damian Cz.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Damian Cz.

Damian Cz.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

na portierni gdzieś pomiędzy
ukrzyżowanym Chrystusem a rozkładówką playboya
odnalazłem porannego kaca zwanego też sumieniem
iśc po śniegu bosą nogą to jak bosą głową
po autostradzie- bezsensu choć przecież dopiero wtedy
mówimy o miłości później zapominamy i ubieramy
skarpetki by w buciorach sami sobie w życie
po życiu zaznajemy szczęścia choćby z powodu
jego braku a mgły otaczają po raz siódmy ziemię

kiedy Honet pił trzecie piwo i powiedział,
że musi iść a Stalbowski podpisywał książkę
tylko wtedy mogłem poczuć jak to smakuje
w o jednej bajce za dużo i o jednym świecie za mało

wtedy otrzymałem order zasługi
dziś mówią że to był order za sługi
a przecież jeszcze nie tak dawno Egeria
leżała przed nami w nie dopiętej bluzeczce
cnotliwa niewinna i do zdobycia
dziś jak ofiara gwałtu- nawet bez głosowania.

nasze idee to najwięksi lotnicy
lepsi od tych londyńskich i lepsi od Gagarina
ale tak to już jest gdy więdnie bukiet kwiatów
gdy nasze pogrzeby są dniami narodzin

Jimmy_Jordan

Jimmy_Jordan

Opublikowano
Opublikowano

Utwór o depresji, bardzo dobry a nawet genialny [kto się ze mną nie zgodzi uznam za lirycznego heretyka]! Traktuje o depresji spowodowanej nagłym spadkiem popularności w otoczeniu peela. Dzień się jeszcze nie skończył, ale mogę to uznać za pretendenta do wiersza dnia.
PS
Ale ze 3 minuty się wachałem czytać, nie czytać [to przez długość twojego dzieła, a ja jestem zmęczony]

Pozdrawiam Jimmy

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Mniej mi się podoba niż nie podoba ;)
Niepotrzebne (moim zdaniem) epatowanie drastycznością (od drugiego wersu zaczynają kwitnąć te kwiatki); "autostrada - bezsensu"? nie przekonuje. "ubieramy skarpetki by w buciorach" etc - za prosto (zgrany motyw).
"w o jednej" - dziwadło (też: brzmieniowe).
Druga i trzecia strofa najciekawsze, koniec zabity pointą (eh, ta reinkarnacja ;)
pzdr. b

deli s

deli s

Opublikowano
Opublikowano

jednak jestes.. i ten wiersz właśnie ten.masz tendencje do maksymalizowania watków w obrebie jednego tekstu . nie zawsze wychodzi to na dobre. metaforyka z ironia jak najbardziej. często rozmywa się granica( mi też zwracoano uwagę) mędzi podm. a adresatem jest tak.. i dlaczego akurat te kwiaty?pospol. w dobrej strofie z gagarinem kosmonauta !. zaw. posdr. deli ss.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...