Zgłoś

Blask gwiazd blednie, nastaje wschód słońca, wartowników leciutko świt trąca. Śpią nieczuli żołnierze, żaden grobu nie strzeże, wino w dzbanach wypite do końca.     Pierwszy promień, gdy muśnie kamienie, padnie strach na ciemności i cienie. I najtwardsze wnet zło się rozsypie jak szkło. Dobro zstąpi w jasności na Ziemię.     Wy, w domowych pieleszach co tkwicie, nigdy sceny tej, nie, nie ujrzycie: gdy wypełni grób blask, w bok odtoczy się głaz, wyjdzie postać i powie "Ech, życie!"    

@brt   Wiersz nie apteka, w wierszu się da i możesz zmieścić wszystko, bo plastyczna jest stal.   Pozdrawiam! Wesołych Świąt!

Przekonanie   Dało pewną wolność   Spychając na margines.     I jeszcze     Seniorzy   w komputerze.   Dziecko z panny.     Ale     Czas się przeszedł   I zmieścił w nawiasie.     Pokojówki   strzepną pyłek   - z oka   Przeszłego Proroka.       [Urywki magazynu Pismo, książki „Czy ktoś tu jest normalny?” Sarah Chaney oraz inwencji własnej.]      

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

,, W tym dniu wspaniałym  wszyscy się weselny ,, Ps 118    życie    cud    Bóg z nami  po wszystkie czasy    nie wszyscy … jak małe dzieci  patrząc na nasiona małe pąki na gałęziach  widzą kwiaty  patrząc na krzyż  drogę …   ci którzy zobaczą  uwierzą …   wieczność czeka  radujmy się  na ten piękny dzień    kamień odrzucony ...   4.2026 andrew  Niedziela, dzień Pański  Zmartwychwstanie Jezusa   

ile ludzi tyle marzeń cieni snów nadziei ile grobów tyle żalu smutnych twarzy   ile drzewo ma liści tyle próśb o lepsze ile tęcz motyli tyle miłych chwil    ile posiano kłamstw tyle  będzie grzechu ile na niebie gwiazd tyle problemów   ile łez było w życiu tego nikt nie policzy ile miłości w nas tylko ona wie