Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

pomiędzy kocimi wąsami
znalazłam komplet szarych
kredek

malowałam nimi ciche mruczenia
- każde oddzielnie
[ lepiej dopieścić na papierze -
połaskotać grafitem pod uszkiem
szaro tworzyć skośne oczy ]

korzystając z okazji
do swoich palców domalowałam
ostre pazurki - bym mogła zawsze
lądować na cztery łapy
[ albo na dwie - w zależności od
okoliczności ]

teraz wieczory mijają mi bardzo
pracowicie - na tuszowaniu blizn
i siniaków

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bo jeżeli to jest o czym myśle - czyli nie tylko o kocie, a o osobie nieszczęśliwej, szukającej w kociej sierści ukojenia (puenta) - to przyznam, że zrobił na mnie potężna wrażenie - zupełnie subiektywne. I o to chodzi !
Opublikowano

Zajrzałam tu, bo tytuł ten to dla mnie zew.
Bardzo ładnie i lekko poprowadzona treść.Jestem wielką
miłośniczką kotów i wszystko co o nich jest dla mnie
piękne,ale pomijając moje zainteresowanie wiersz bardzo
na tak, a zakończenie bardzo wymowne.Pozdrawiam ciepło. EK

Opublikowano

No właśnie... kocie malowanie...wiersz super... ale widac bardzo dokładnie ,że nie tylko o kota chodzi...przecież.."korzystając z okazji do swoich placów domalowalam pazurki..... by lądować na cztery łapy".... jeśli dobrze myślę, to pazurki są po to, by walczyć w życiu o swoje, by pokzać, że też istnieję.... prawda..?...cóż.. upadków było sporo, chyba.. skoro tyle "ran" do wyleczenia..
Czas łagodzi złe chwilki...;)... Kall.. gratuluję pomysłu.. życzę spokojnej nocki, ze schowanymi pazurkami..;)... dobranoc...:)

Opublikowano

witam z rana [no, może nie z całkowitego rana, ten czas tak szybko leci ;)]

espenko : ja niestety malować nie potrafię. ale mam obstawę osób - artystów. i multum ich prac na ścianach. a koty. hm. gdyby nie ta *** alergia, to kochałabym je jeszcze bardziej. :)

m. krzywaku : ano tak wyszło - koty to tylko przykrywka. a prawdziwy sens kryje się za pazurkami. łapkami. i tymi innymi ludzkimi wyobrażeniami ;)

ewo : dziękuję kocio-szaro-kalinowo ;)

nata : no tak. czasem chciałoby się rozwiązywać problemy iście kocimi sposobami. co nie oznacza oczywiście, że one są dobre. wręcz przeciwnie. lepiej nie tępić swoich pazurków - schowane są jeszcze bardziej tajemnicze ;)

dzie wusio : ach. co ja z tobą mam :) wołasz wołasz no i wywołałaś. kota z lasu. bardzo się cieszę, że udało mi się zarobić buziaka ;) ps. od dzisiaj mów do mnie wapno ;p

pozdrawiam wszystkich
kal.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man   Pięknie to ująłeś. Ta "widownia" rzeczywiście żyje własnym rytmem. Mam dokładnie to samo wspomnienie z wizyty w Muzeum Emigracji - ten moment, gdy wychodzisz z wystawy o wielkich nadziejach pasażerów MS Chrobry i spoglądasz na pirs, czując ten sam wiatr, co oni. To miejsce ma w sobie coś magnetycznego, co trudno opisać, a Tobie udało się to zamknąć w słowach. Makieta MS Batory, warunki w jakich płynęli ludzie do Nowego Świata - działa na wyobraźnię, tym bardziej, że wśród emigrantów znalazła się część rodziny. Pozdrawiam.   
    • Nie wiem czy wiesz, że w staropolskim żywot oznaczał brzuch (stąd w tłumaczeniu pozdrowienia anielskiego ostało nam się "błogosławiony Owoc Żywota Twego"). Czytając to w ten sposób, z Twojego olejowego wysmażonia wychodzi nam trochę takie masło maślane, moim zdaniem. A może można było to napisać prościej i przystępnej. Bez potrzeby tłumaczenia czytelnikowi autorskich intencji. Pozdrawiam.
    • @Berenika97 Jest w tekście tęsknota za czasami, w których kształtowała się tożsamość podmiotu lirycznego oraz ból. Idąc za Carlem Gustavem Jungiem, widzę to w kategoriach konfrontowania się z prywatnym mitem. Piękne i ciekawe.
    • @jjzielezinski   Serdecznie dziękuję za gratulacje i tak miłe słowa.  Informacja o Twojej 106-letniej Babci zrobiła na mnie ogromne wrażenie. To niesamowite, że mamy jeszcze możliwość czerpać z doświadczeń osób, które na własne oczy widziały historię naszej Ojczyzny. Z przyjemnością przeczytam wspomnienia Pani Anieli.  Proszę przekazać Babci moje najszczersze wyrazy uznania i najcieplejsze pozdrowienia. @Mitylene   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za to piękne zatrzymanie się nad moim tekstem. Cieszę się, że ta cisza wybrzmiała tak wyraźnie.   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Gdzie znajduje się koniec żywoleja? Wpadam coraz głębiej. Czerwona skóra na moim cioleju. Nie mam pojęcia, gdzie głębić dalej? Jaki kierunek mam obrać? Żółć na skórze wyrosła mi jak zielona trawa na łące. Kwiaty tańczą i mnie podkręcają. Nie mam pojęcia. Czy ja marzę? Może. Skok w głęboki olej powinien mi pomóc. Sen, a raczej koszmar zniknie na zawsze.   *żywolej = żywot *Ciolej = ciało
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...