Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

zawieszam się jak szubienice sznury
dla ludzi gilotyna nóż i tasak
niby ostrzej
myśli nie giną jak człowiek

na swoim morderstwie ich
zwisam nad myślami
nieczuły wzrok
bez horyzontu jak niewidomego obraz

są momenty w których chciałbym
widzieć oczami pozornie ślepego
ślepca który przemyka intuicją sów


obcinam włosy i sznur
wzrokiem spadając w miejsce wyroków
dożywocia zza krat wyczekiwanych krzeseł

odpoczynek
na wieki bez pomieszczeń dla liczb
urodzin świąt grzechów

pozostają
daty czekające na mój stres
zostawia ślady jak nieudolny grabarz

Opublikowano

Kiedy mówisz o własnym wierszu że jest do bani tylko dlatego, że ktos go nie zrozumiał, to jest to równoznaczne ze słowami "nie mam duszy". Jak dla mnie największą moc mają te niejsane, przelane na kartkę papieru uczucia. To jest Twoja dusza, a w dupie z interpretcją - niech się inni głowią. A ja o nią poprosiłem bo jestem dzisiejsza tandeta.

Pozdrawiam !

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




a ja będę uparty i nie spełnię prośby jakoż jest równoznaczna z instrukcją dla innych czytelników
co jak tu ma być

a to że tak nazywam to nie tylko ten jeden
moja samokrytyka mobilizuje mnie jednak do dalszego pisania
Opublikowano

Ja zaczne tak: pozornie ślepy ślepiec- czy to nie pleonazm ? Chyba że chodzi o paradoks.
Ale przyznaje - to ciężki wiersz, chociaż dopatruje się czegoś związanego z przeznaczeniem, losem, karą...
Cięzkie zadanie na wieczór, pzremyśle i wróce...
Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




dzięki za opinię
ten ślepy ślepiec nie jest do końca pleonazmem gdyż mógłby nim być w przypadku niewidomy-ślepiec ale jest ku temu bardzo bliski
chociaż chodziło mi o pewien rodzaj paradoksu

bywaj

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Simon Tracy... ta wodna, głębinowa toń plus cała oprawa, podoba mi się. Do tego taaaka piosenka..:) Hej hej. 
    • @Nata_Kruk Znakomite. Moje poprzedniczki już wiele powiedziały. Podziwiam, jak bawisz się językowym tworzywem, i nie jest to tylko takie efekciarskie ugniatanie ciastoliny - czuć tutaj mimo wszystko, polot, dbałość o humor, o jakąś treść - choć nonsensowną, to jednak poszczególne urywki są jak wyzwalacze dla różnych refleksji w głowie. Ot, taki jeden pierwszy z brzegu przykład.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Świetny oksymoron, pojemny, i jest dla mnie osobiście - mocnym emocjonalnym triggerem. Życie to ciągłe oscylowanie między sprzecznościami, ale właśnie w tym ciągłym obijaniu się o siebie kontrastów i skrajności jest jego sens. Może dlatego, że ja zawsze żyję intensywnie i na krawędzi.   Bez nieustannej podejmowania prób, by znaleźć stan równowagi, niczego byśmy nie zdziałali, ale tak naprawdę wcale nas nie kręci homeostaza, tylko testowanie, jak daleko jesteśmy w stanie przegiąć wajchę i się nie zatracić.   Może tu też chodzić o odwagę - zarówno surowość, jak i żarliwość, wymagają jej, a w zależności od tego, na jakim etapie drogi się znajdujemy - musimy wybrać albo jedno, albo drugie.
    • @Simon Tracy... myślę, że oddał duszę temu Dagonowi, skoro tak. To mogłoby być dla mnie opowiadanie, mniej wiersz, naprawdę. Masz miejsca, w których brakuje przecinków, a część zastosowałeś, jak trzeba. Układ wersów... pominę, mnie się nieco inaczej układają zdania, ale ok. przyjmuję to, co podałeś. Na takie dłuuuugie pozycje potrzeba czasu i świeżej głowy do czytania. Ciekawam, czy Autor wie, ile tam tego złota i kamyczków..:)   Póki co zostawię serdeczne pozdrowienie.
    • @viola arvensis Tragikomedia i jej skutki uboczne... :) Dziękuję, pozdrawiam. 
    • @Ernest Guzik Ach, te pierwsze zauroczenia! Gdy wspomnienie sympatii miesza się z jasnością świtu :) Takie chwile bardzo by się chciało ocalić poetycko w formie wiersza.   Spróbuj jednak zacząć od pisania bez rymów. One na razie są dla Twojej ekspresji jak niedopasowane ubrania. Ani Twoje myśli, ani Twoje uczucia, nie czują się w nich swobodnie. Jak w źle dobranych butach - można tylko nabawić się halluksów. Spróbuj najpierw wyrazić to, co czujesz - za pomocą wiersza wolnego, bo jest tu wiele dobrych obrazów - 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                Z tego można zbudować już coś autentycznego, oddychającego :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...