Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

miłości moja

bajka-bajka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bajka-bajka

bajka-bajka

Opublikowano
Opublikowano

Gdzie jesteś? Miłości!

Rodząca się w kiełkach wiosny,

spajająca klamrą namiętności

najskrytsze marzenia uczuć!

Rozkwitająca tęczą kolorów

uśpionych w letnie wieczory,

otulana w złoto jesieni i ogrzewana

przy jasnych płomieniach kominka,

gdy za oknem

najdelikatniejsze płatki śniegu

bezkresnie zasypują świat...


Gdzie jesteś? Miłości moja!

Zalewająca zakątki serca,

jak fala wzburzonego morza,

jak lawina górska

pozostawiająca ślad na wieki

mimo tego, że tak krótkie jej trwanie,

jak spadająca gwiazda

spełniająca ludzkie życzenia...

Gdzie jesteś ?

Doppel Hertz

Doppel Hertz

Opublikowano
Opublikowano

Hm, widzę dwie opcje
a)wiersz jest niesamowicie ambitny, inteligentnie zbudowany, pod płaszczem banału o miłości kryje się przesłanie o któym będziemy pamiętać jeszcze długo po napisaniu dwudziestu pochlebnych komentarzy
b)to jest crap

Hmm, przyznam, że jednak bardziej mi się widzi opcja numer dwa. Zatem cóż, postaram się wywiązać z moralnego obowiązku wyjaśnienia co i jak. Po pierwsze, chyba jeszcze nie widziałem na tym forum wiersza o miłości... Jakby to powiedzieć, khem, od czasów Szekspira trochę się zmieniło w poezji, pewnie dlatego, że wszyscy się wkurzali, że nie potrafią mu do pięd podskoczyć... Cóż, nie jesteś sam(a?). Dziś się liczy oryginalny temat, przedstawienie jak najzręcznie, przy tym stosunkowo krótko, bez kiczu, ogólnie podoba mi się definicja, że wiersz to najkrótsza nić myśl-słowo. Jeśli coś pomyliłem w definicji, a pewnie sporo, to ktoś mnie poprawi, jednak według niej jakoś żyję na forum bez jechania po mnie:]
Po drugie wiersze o miłości na innej stronie.
No, nie chciałbym też, żeby to wyglądało jak jakieś chamskie wrzuty... po prostu kompletnie nie to forum...
tak czy siak - pozdrawiam:]

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

a dla mnie nadal kliszowanie
np.
ogrzewanie się przy kominku= ileż to już razy się tam ogrzewaliśmy jest to wręcz pospolite stwierdzenie

tęcza- po co "kolorów" przecież w słowie tęcza już dajesz czytelnikowi porcję barw, a tak to jest masło-maślane

"Rodząca się w kiełkach wiosny", rodzić= kiełkować= wiosna, po co tak zapychać wers

"Gdzie jesteś? Miłości!" - po co ten patos


"jak spadająca gwiazda
spełniająca ludzkie życzenia..." jak gwiazda spada to już dziecko wie że się spełni życzenie, czyli znów zapychacz =wypełniacz= przegadanie


a na koniec powiem że to narazie twój naj naj wiersz z tych które czytałem, ale jeszcze jestem na nie

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

na pewno nie w twojej poezji:)

Nie, prosze nie pisz takich wierszy więcej. Nie dalem rady doczytać do połowy. Już samo haslo: milosci! gdzie jestes? - ble;/ Mickiewicz wyczerpal temat dziecinnego podejscia do problemu, a rymowac chociaż umiał. i jeszcze jedno na przyszłość: te entery nie wnoszą niczego poza uciążliwościa przewijania strony. 3m sie:)

Espena_Sway

Espena_Sway

Opublikowano
Opublikowano

a ja myślałam że to debiut ;)

po kilku publikacjach, powinno Ci już lepiej pisanie iść. chyba już wiesz, jaki poziom panuje na forum. póki co czekam na następne wiersze. jestem na nie

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • P.Mgieł
      Próg, którego nie ma

      Przez P.Mgieł · Opublikowano

      Nie pamiętam chwili, w której cisza zaczęła mieć ciężar. Najpierw była tylko brakiem dźwięku, przerwą między jednym oddechem a drugim, niewinną przestrzenią. Potem zaczęła rosnąć. Zajęła ściany, weszła w szczeliny mebli, osiadła na książkach jak kurz, którego nie da się strzepnąć, bo nie jest materią, tylko decyzją świata, by nic więcej nie mówić. Siedziałem naprzeciw drzwi, choć nie pamiętam, dlaczego uznałem je za ważne. Nie prowadziły nigdzie konkretnie. Nie oddzielały mnie od nikogo. A jednak wiedziałem, że jeśli się otworzą, coś zostanie odebrane — nie dodane. Nie było pukania. To jest pierwsza rzecz, którą trzeba zrozumieć. Nie było żadnego dźwięku, a mimo to wiedziałem, że ktoś stoi po drugiej stronie. Nie „ktoś” w znaczeniu osoby. Raczej obecność, która nie potrzebuje ciała, bo ciało byłoby ograniczeniem. Czekała. I w tym czekaniu było coś bardziej niepokojącego niż jakikolwiek ruch — jakby czas przestał być linią, a stał się spojrzeniem, które nie mruga. Wstałem dopiero wtedy, gdy zorientowałem się, że siedzę tam od zawsze. Nie pamiętam dzieciństwa. Nie pamiętam pierwszego dnia w tym pokoju. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek był gdzie indziej. Jakby życie zostało skrócone do tej jednej sceny, powtarzanej bez wariacji. Ręka na klamce nie była moją ręką. Była gestem, który musiał się wydarzyć, bo wszystkie inne możliwości już wygasły. Kiedy drzwi się otworzyły, nie zobaczyłem niczego, co mógłbym opisać. Nie było ciemności. Ciemność jest czymś, co można nazwać. Tam nie było nawet tego. To było miejsce, w którym znaczenie jeszcze się nie narodziło albo już zostało zużyte. I wtedy zrozumiałem, że to nie ja patrzę na zewnątrz. To coś patrzyło na mnie od zawsze, cierpliwie, bez zamiaru wejścia — bo nigdy nie było na zewnątrz. Drzwi nie oddzielały dwóch przestrzeni. Oddzielały dwa złudzenia. Zamknąłem je powoli, z ostrożnością kogoś, kto nie chce obudzić śpiącego w sobie świadka. Ale od tamtej chwili każda powierzchnia stała się podejrzana. Ściany nie są już ścianami. Podłoga nie podtrzymuje — tylko udaje. A cisza cisza nie jest już ciszą. Jest dowodem, że coś przestało potrzebować dźwięku, żeby istnieć.
    • Ewelina
      Razem śnimy o lepszym jutrze

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar spokój i dojrzałość płyną szerokim strumieniem z Twojego wiersza.  Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Ewelina
      Celem

      Przez Ewelina · Opublikowano

      @Leszczym zgadzam się:)  Najlepiej gonić za brakiem kłopotów, bardzo mi się podoba ten pomysł i ta zgrabna myśl :)
    • jjzielezinski
      Po pierwsze Polska!

      Przez jjzielezinski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka Wszystko w porządku Alu. Głos można zabrać lub nie - jest demokracja, a poza tym to każdego prywatna sprawa i należy to uszanować. A poza tym Ty jesteś kobietą, a więc zawsze masz prawo odmówić i żaden facet (w tym ja) nie powinien ci moralizować. Innymi słowy - wszystko gra. :) Dobranoc...
    • Corleone 11
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Corleone 11 · Opublikowano

      @Berenika97    Przeczytałem i ja. Z Prawdziwą Przyjemnością, jak powyżej komentujący Współforumowicze. I też zostawiłem polubienie jako wyraz czytelniczego uznania. Pozdrawiam serdecznie. 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...