Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Miłość po pewnym czasie

justyna nawrocka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

justyna nawrocka

justyna nawrocka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

*


mój profil zwrócony w stronę ściany
bieli się ciszą
w półmroku niepewność czai się gdzieś w pobliżu
niecierpliwie wyczekuje naszej słabości
jak mały kosmaty pająk łapie nas za szyję
budzi w nocy niemym krzykiem
i tylko nasze ciemne oczy są prawdziwe

mówisz : tam, gdzie kończy się miłość zaczynają się słowa
tam, gdzie kończą się słowa zaczyna się myślenie
tam, gdzie kończy się myślenie nie ma już nic
opuszczenie

nawlekam więc delikatnie jak koraliki na cieńką nitkę czasu
twoje ostatnie już słowa
będą moją ozdobą, która zrani mnie do krwi

gdy odejdziesz, twoja skulona, śpiąca postać
odbije się na zawsze w czarnym oknie
stajesz się dla mnie powoli światem zewnętrznym
obojetnym i dalekim
twój cichy oddech ma niezwykłą moc
oddala nas od siebie z prędkością światła

teraźniejszość staje się przeszłością
tak szybko jak przewracane kartki nudnej książki
dramat czasu powszednieje

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

przegadane
momentami banalnie
jakby autorka chciala
wrzucic jak najwięcej skojarzeń.. niepotrzebnie
lepsza jedna perełka niż potok słów.
za dużo epitetów. wg. mnie. pa

justyna nawrocka

justyna nawrocka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

według mnie wiersza nie da się jak to mówisz "przegadać", może mam taki styl, notuję odczucia, obrazy, ale są skondensowaną formą, łatwiej nazwać coś banałem niż odczuć to, co jest dokładnie banalne?, myślę, że może poza tytułem wiersz nie jest dosłowny i prosty,,,

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      Z deszczem…

      Przez andrew · Opublikowano

      @KOBIETA Z uśmiechem słońce się obudzi.   Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • finch
      łyżwy i sanki

      Przez finch · Opublikowano

      tylko popatrz ulepiłem ci bałwanka z marchewkowym nosem stoi na polu obok plecaka pełnego jacków i placków   kocham babcine śledziowe zupy świąteczne braci marx a charlie chaplin i ja jesteśmy z tej samej gliny takie z nas bratki   to nic że sporo udajemy mamy przecież łyżwy sanki gdzie twoje rękawiczki nie wiem owiniemy więc dłonie szalikiem a może spróbujemy żyć cieplej
    • ViennaP
      Pożegnania

      Przez ViennaP · Opublikowano

      Wszystko kiedyś się kończy. Odchodzimy, by... Jak noc po dniu i dzień po nocy. W nieskończoności czasu, przestrzeni i możliwości my, kreatorzy. Niedoskonali, a zarazem jakże doskonali bogowie własnych światów. Czy rozumiesz...? Kiedy przestaniesz się bać i otworzysz swoje szeroko zamknięte oczy, zrozumiesz. A wtedy uśmiechniesz się. Wolny. Czy może być coś piękniejszego, niż zrozumienie tego...? :) Uciekałam tak długo przed mrokiem, że zapomniałam kim jestem. Ale kiedy się zatrzymałam i uśmiechnęłam do niego, on uśmiechnął się do mnie. Dwie strony tego samego.  Wszystko kiedyś się kończy, a zarazem nic się nie kończy. Na chwilę zamknę oczy, by znów je otworzyć. A może wtedy zalśnisz w nich Ty? Kto wie...? :)    Wojowniczka   i zdjęła maskę  i odłożyła tarczę i odrzuciła miecz   po raz pierwszy taka bezbronna i tak bezgranicznie wolna   po ostatniej najważniejszej z walk samej z sobą   A.
    • marzipan
      Świecht

      Przez marzipan · Opublikowano

      @Florian Konrad Nie ma co się dziwić @vioara stelelor  - to brzmi jak żart, że ten wiersz to żart - nawet jeśli miałeś jak najlepsze intencje, by tak to wyszło :D   Utwór ma charakter groteski, absurdalnej biografii w pigułce, wobec której podmiot próbuje zdystansować się byciem "ponad tym". Czytam z przymrużeniem oka, zwłaszcza że "niewidzialnina" jest dla mnie zdecydowanie najwidzialniniejsza. Brawo za ten neologizm. Nurtuje mnie jednak tytuł "Świecht". Bo dlaczego nie "śmiecht"? :D
    • marzipan
      exegi monumentum. poeta na piedestale

      Przez marzipan · Opublikowano

      @vioara stelelor Jest w tym pewna... przewrotność? Autorka pisze wiersz, w którym podmiot - "poeta" - uznaje piedestał za przekleństwo swego życia - po czym... wstawia go na forum, na którym utwór ów zbiera oklaski :D   Próżność to zarówno pięta achillesowa jak i siła napędowa każdego człowieka, zwłaszcza artysty - choć nikt nie jest tak łasy na słowa uznania jak poeta. No... może poza jego krytykiem?   Absolutnie nie jest to przytyk, wręcz przeciwnie - treść wiersza (i jego zamieszczenie na forum) dobitnie obnaża paradoks natury ludzkiej i koegzystencję sprzeczności w niej ukonstytuowanej. W tym kontekście ostatnia strofa nabiera tragicznego wręcz wydźwięku:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Te słowa to tak bezradna kapitulacja. Zastanawiam się jednak, czy dla peela nie jest za późno?   Choć przypominam sobie, że posągowi Szczęśliwego Księcia pękło ołowiane serce, bo - jak się okazało - był zdolny do miłości. Ten wiersz silniej przywołuje mi właśnie Wilde'a niż Horacego... "Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki." - a ostatecznie sztuka okazuje się być punktem "wyjścia", nie "wejścia".    Słowa uznania dla @Berenika97 - świetna analiza. Prawie nic nie zostało mi do napisania... :D

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...