Pod rajską jabłonią

[jacek_sojan]

Leżymy obok siebie No właśnie Obok siebie
We śnie szukamy siebie No właśnie We śnie
Dzień nas bezlitośnie przegania sprzed oczu
Wieczór bierze w zmęczone i długie milczenie

Dziecko kaszle Osobno kaszle twoja dusza
Pić woła dziecko Pić dusza moja woła
Biorąc małe na ręce budzimy w sobie dziecko
Zawstydzonych dogania raczkująca czułość

Choć nikt nam nie odebrał samych sobie dzisiaj
Zapadamy się w otchłań błędu wczorajszego
Słabością zniewoleni szukamy winnego
W końcu dziecku każemy nasze winy dźwigać

Trzeba sobie przypomnieć ósmy dzień stworzenia
- Ty i ja - kuszeni pod rajską jabłonią
Kto wężem a kto jabłkiem za późno rozstrzygać
Jest wola i jest słowo I więzów zawiłość

[kalina kowalska]

to teraz ja może zacznę
bardzo przyciągajace dwie pierwsze zwrotki
w 8. wersie za dużo "dziecka" (może wystarczyłby tu zaimek osobowy?)
w 3. zwrotce "odbrał" - literówka?
a co ma oznaczać ów "ósmy dzień" o ile wiem Biblia nie precyzuje dnia kuszenia
jest coś niekonsekwentnego z rymami
dwie ostatnie zwrotki ciężkie - chyba od tej powtarzającej się woli i zniewolenia

wiersz ciekawy
pozdrawiam

[Regina Misztela]

według mnie wiersz należy jeszcze oszlifować, bo na razie jest dobry, ale zapis.
Te powtórzenia na początku jakby źle osadzone.
Poza tym może być dobry wiersz:)
pozdrawiam serdecznie
Regina M

[jacek_sojan]

pani kalina kowalska.; dziękuję za literówkę - poprawiono!
słuszna uwaga o przedawkowaniu wyrazu dziecko - zaowocowała /?
dziecko jest ważnym elementem /co chyba oczywiste / tego układu/relacji
i istotnym punktem odniesienia dla rozważań peela
"ósmy dzień" to dzień /metaforycznie/ po zakończeniu dzieła stworzenia i
po wygnaniu, to dzień obowiązków, pracy, choroby, dzień zmagań i trudu
bardzo bardzom rad za wszystkie uwagi; rymów być nie miało, współbrzmienia końcówek wersów są przypadkowe /nie mają znaczenia/, bardziej chodziło mi o sylabotonik,pomyślę nad resztą;
serdeczności! J.S.

[jacek_sojan]

pani Regino! oszlifować można brylant, a ja tu sobie klęcę zaledwie słowny koszyczek dla...owszem,
ważnych, bardzo osobistych dla peela treści, ale pokornie posłucham, i zrobię co się
da, aby ukontentować szacowne grono czytelników, a i siebie przekonać, że jest
dobrze;
jak to Norwid pisał?: "ja tyle mogę, gdzie się kończy możność moja!"
dziękuję za wgląd - podumam! pozdrawiam! J.S.

[M._Krzywak]

Panie Jacku - ja troszeczkę mnie znawczo, ale podziwiam warsztat. Rymy zewnętrzne plus bliskośc głosek syczących tworzy właśnie potrzebny rytm, składający się na konstrukcje.
Zauważyłem też powstałego przy średniowieczu motywu jabłka jako owocu rajskiego, zresztą całkiem udanego. Wiersz zabieram dla siebie, a Pana serdecznie pozdrawiam...

[jacek_sojan]

pan M. Krzywak.;pan mnie psuje; nie powinienem tego postu czytać, bo zamiast wziąć się do roboty, chce się spocząć na laurach /na tych liściach do rosołu
dziękuję i pozdrawiam; J.S.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo mi się podoba powyższy wiersz.
Niesie przesłanie, które jest mi bliskie.
W wielu momentach pozwolił mi coś odkryć,
choćby czułość w raczkowaniu, co jest z prawdy prawdą.
Kunsztowna kompozycja każe sprawdzić całość
- pod względem przyległości i funkcji dla czytania.
Początek lekko bawi, to lekcja filozofa,
dla każdego chętnego, który jeszcze nie zmartwiał.
Zatem powaga tekstu, jaka spada od "choćby"
- dotyka do żywego, choć brzmi jak zza grobu.
"Słabością zniewoleni szukamy winnego"
raczej z ust klechy spływa, niż z prawdy Ogrodu.
Na szczęście w tym nieszczęściu
- końcówka jest piękna,
bo nas i was przenosi znowu ad personam
w to miejsce raz oddane i ciągle do zdobycia.
Nałóżmy sobie więzy ze słów najpiękniejszych
żeby usłyszeć w ciszy - czuły śmiech wolności.

pzdr. b
-----------------------------
PS. Nie mogę pominąć (sorry) ;)
- "naszej woli wolność" - ???
- "czasu wczorajszego" - wczorajszego czasu?
- "nasze winy dźwigać" - dźwigać winy nasze?
- "pod rajską kuszeni jabłonią" - kuszeni pod?
- "Jest wola Jest słowo Są więzy Jest wolność"
- Jest wola i jest słowo Są więzy więc jest wolność?

[jacek_sojan]

pan Roman Bezet.; skrzętnie i bezczelnie skorzystam z pańskich uwag /bez ironii!/, za które jestem wdzięczny i za które bardzo dziękuję, są bardzo cenne!
Natomiast wątek z "winą" doprawdy, jest istotny, bo dotyczy relacji: mężczyzna - kobieta, i klecha naprawdę nie ma nic do nich, do tego, co "jest między nimi"; może trzeba będzie go także przeredagować, ale z niego nie zrezygnuję, bo ma przeniesienie do ostatniej strofy;

"czuły śmiech wolności" - ładnie, poetycko podsumował pan swoją wypowiedź, ale w kontekście wiersza wypadło to zgryźliwie, więc niefortunnie, bo nie o wyzwolenie się z układu chodzi, raczej o wolność wewnętrzną z pełną akceptacją "układu";

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czy "czuły śmiech wolności" mówi o anarchii?
wątpię, jak każe wątpić moje pogodzenie;
nie ma prawd jednoznacznych - samostanowiących,
jest tylko dążenie, ruch w nieoznaczoność.
Wina? - nie odmawiam, byle dojrzałego,
jego smak szlachetny jak udane wiersze
wszystkich wszak pogodzi: klechę i kobietę,
czy smutna to prawda? - wiek XXI.

;)
pzdr. b

[jacek_sojan]

p.Roman Bezet.; pan wierszem odpowiedział na mój wiersz! I to jakim!
właśnie to zmusiło mnie do pilnych poprawek /zresztą pod pańskie dyktando/
zignorować uwagi, znaczyłoby - zlekceważyć ten pański wpis;
biorę go sobie jako dedykację;
tylko teraz, jak ten mój wiersz istnieje, jak kopeć przy słońcu!

[Fanaberka]

Pięknie tu, pod tą jabłonią, Panowie Poeci :-)
Wola i wolność :-)
Myślę sobie o psychologicznej różnicy między sytuacją, kiedy robimy coś z własnej woli, a sytuacją, gdy się komuś lub czemuś świadomie podporządkowujemy.
Rosnąca z upływem życia „zawiłość więzów” sprawia, że dziecięce marzenie o bezkarnym uleganiu „słabościom”, bez braku konsekwencji, wcześniej czy później zastępuje bolesna prawda, że wolność za darmo – niestety – nie istnieje. Jeśli jest wspólnota, choćby najmniejsza, pojawiają się koszty wolności, moralne, czy psychiczne (jak samotność, wykluczenie, czy wyrzuty sumienia).
Klecha? Pewnie też, choć być może już wcześniej, w Ogrodzie, wbudowano nam pewną intuicję moralną – gotowość do podporządkowania się, a może także instynktowny lęk przed pełną, absolutną wolnością. W praktyce wolność jest wtedy, gdy można wybrać i, co bardzo ważne, jest się gotowym za to zapłacić. Więc wybieramy to, na co nas stać. Można to nazwać „pogodzeniem”.

Pozdrawiam :-)
Fanaberka
Fan
:-)

[jacek_sojan]

ale się zrobiło "katedralnie" pod "rajską jabłonią", i perypatetycznie pomiędzy wolą a wolnością;
i prosty przepis pojawił się "na szczęście" - "w y b i e r a j m y t o n a c o n a s s t a ć"(!) ; w wieku, kiedy dwie płcie jakaś fatalna siła ciągnie ku sobie tak, że oprzeć się może jeno posąg - choć i to niepewne /Szekspir/, taka świadomość n i e i s t n i e j e, bo jest tak prosta że niezauważalna;
a nawet, jak się pojawi w refleksji, to jak "The Pinciples of Mathematics" Russell'a;:):)!

z atencją dziękuję Pani - Fanaberko za zaszczyt nawiedzenia mojego "drzewka szczęścia-nieszczęścia?";
a mądrość Pani komentarza biorę sobie bezpowrotnie jako dedykację do wierszyka;
j.s.

[Roman Bezet]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Brzmi ;) Mnie napomina Sępa Szarzyńskiego (wiem, że Pan od Kochowskiego ;).

Troche żałuję tamtej końcówki (nb. zawsze robi się kopię wersji poprzedniej: dla potomności oraz w celach edukacyjnych ;). Czyżby jednej sylaby brakowalo w wersie z "Ty i ja"?
Pozostałe zmiany wyszły na zdecydowane lepsze.
pzdr. b

[jacek_sojan]

pan R.Bezet.; "dla potomności" - ?!;
jak stracę przytomność;
panie Romanie B.; tak mnie podpuszczać; :)!
może to w ramach tej brakującej sylaby? :)
dziękuję za uwagi; J.S.