zgrzyt żwiru echo asfaltu

[Marta.LŚ]

szmer tajemnicy
niczym szept prawdy
myszkuje w opadłych
liściach

pod skórą dawno
uśpione słońce
zatknięte drzazgą na dłoni
idę
zagłuszyć krzyk
w oparach i szelestach

oddycham zapachem krwi

lodowaty dotyk materiału
przenika aż do duszy
zmienia mnie
w kameleona dziwnych
obaw

[Kasia Dobucka]

Do mnie też jakoś specjalnie "nie trafia", wiec średnio mi sie podoba.

Aczkolwiek wg mnie jest znacznie lepszy niż poprzedni wiersz. Właściwie to metaforki mi sie podobają. W przeciewieństwie od poprzednika to 2 pierwsze wersy nizbyt przypadły mi do gustu. Najfajniejsze fragmenty moim zdanie to:

"dę
zagłuszyć krzyk
w oparach i szelestach "

"odowaty dotyk materiału
przenika aż do duszy
zmienia mnie
w kameleona dziwnych
obaw"

No cóż w sumie to nawet fajny wiersz, nastrojowy. Tyle, ze ja póki co za bardzo go nie rozumiem i może w tym tkwi przyczyna. Wpadne potem, może coś sie zmieni.

Pozdrawiam z troszkę obolałą głową /J