ja i moja małpa – wersja I (pierwsza)

[wojt s]

zanurzam się kolejny raz
i co z tego że zielone tanieją
wieczorem spotkam
rozpustną dziewkę z brudnymi stopami
jej śmiechem obdarowałbym
pół miasta
drugie pół ukamienowało nas
swoimi grzechami
księżyc szarzeje w blasku latarń
przyjacielu daj szluga
błysk chińskiej zapalniczki
lubię krótkie knajpiane dystanse
barman zabija wzrokiem
nie daję napiwków
zbyt wiele głodnych dzieci
już północ
napijcie się mojej krwi
tulipanem otworzę sobie drogę
spoglądając na gwiazdy
przysłaniane bieżnikowana podeszwą
siostro nie tak mocno
dlaczego kurwa klucze są krzywe
w końcu leżymy w łóżku

ja i moja małpa
szalejąca

[Ona_Kot]

czekam na wersję kolejną - bo ta nienajgorsza, aczkolwiek wystąpiło kilka zgrzytów:
dziewka: archaizm, zbędny...skoro i tak "mocniejsze" słowo pada w tekście - to po co tutaj się krygować? i możnaby trochę bardziej gawędziarsko "pojechać", bo tak to się robi wyliczanka. nienajgorzej jest - a mam nadzieję, że będzie jeszcze lepiej

pozdrawiam

[Gość]

a mnie ta "dziewka" pasuje do całości jako cynizm lekki. pytanie do autora: czy tam nie ma być "ukamienowałoby" ? acha chyba, ze piszesz to juz o kimś, kogo podmiot liryczny już zna- kolejny raz. kapuje. ja tam daje swój plus choćby za treść, która do mnie przemawia. ale jak zrobisz z tego gawędę to już nie będę na plus. stylistycznie , gramatycznie- miodowiczem nie jestem. pozdro