Zachód słońca

[Noira B.]

Już tonie słońce
Chowa się pod taflą
Spokojnego morza
Ten obraz zawsze widziałam
W Twoich oczach

Brakuje mi go...
Teraz nic nie daje mi takiego szczęścia
Jak za tamtych pachnących radością dni
Ono już nigdy nie powróci
I Ty już nigdy się nie zjawisz
Nie uśmiechniesz się do mnie
Zanurzony w otchłani nicości
Nie powrócisz...

Tylko czasem mam nadzieję
Spoglądając na złotą tarczę
Zawieszoną nad powierzchnią życia
Widzę w niej Twoje oczy
Twoją twarz i uśmiech
Który towarzyszy mi co dzień
Od którego nigdy nie zdołam się uwolnić

Dlaczego musiało się tak stać
Dlaczego właśnie ja zostałam Twoją ofiarą
Dlaczego zabrałeś mi część mnie
Straciłam bezpowrotnie dwie rzeczy
Ciebie i siebie samą
Nigdy nie zwrócisz mi czasu
Który z Tobą spędziłam
Wszystkie wspólne chwile
Są wciąż w mym umyśle

Chciałabym zapomnieć
Lecz nie potrafię
Wspomnienia wciąż się otwierają
Jak stare rany
Które nie chcą się zagoić
Nie chcę
Lecz muszę to znieść

Dlaczego
Pytam wciąż nawet nie wiem kogo
Dlaczego
Nie mając nadziei na odpowiedź
Dlaczego
Nikt nie może mi pomóc

Zawieszona w pustce uczuć
Czekam na Kogoś
Kto powie i pokaże mi jak żyć
Nauczy mnie wszystkiego od początku
Nakarmi mnie wiedzą
I miłością

Już tonie słońce
Chowa się pod taflą
Spokojnego morza
Tego obrazu już nigdy
Nie zobaczę w Twoich oczach...

[Espena_Sway]

wiersz pisany z dużą dawką uczuć, niestety przegadany i zbyt długi. ale postaram się coś z nim zrobić
dziś już czasu nie mam, ale postaram się wpaść jutro albo pojutrze, pozdro Espena Sway :)

[Espena_Sway]

zgodnie z obietnicą pojawiam się, lecz ze spóźnieniem. więc


*****

tonie słońce już
chowa się pod
taflą spokojnego

czasem mam nadzieję
spoglądając na tarczę
że coś się zmieni

ogromna chęć wiedzy
by nie wchodzić dwa
razy do tej samej rzeki

kolejna na widoku
- fatamorgana ?


*****

moja koncepcja Twojego wiersza, w sumie to samo w kilku zwrotkach. to oczywiście tylko propozycja.

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)