Kawiarenki

[m p]

KAWIARENKI /”MORZA UCZUĆ I MIRAŻY”

Jest niedaleko mała kawiarnia
To bardzo blisko – dwa kroki stąd
Jest tam przyjemnie i bardzo ciepło
Mam upatrzony przytulny kąt

Do kawiarenki prowadzą schody
Jakby do piekieł – na samo dno
Jest też kanapa bardzo wygodna
I klimat, w którym czujesz to coś

Wejdźmy na chwilę i pogadajmy
Przecież nie często czynimy to
Na deser lody z bitą śmietaną
A potem lampka wina Bordeaux

W zamęcie życia dni biegną szybko
Nim się obejrzysz znów mija rok
W gonitwie życia ważny jest oddech
I miły wieczór i Twoja dłoń

W tej kawiarence bywali ludzie
Ze świata sztuki krakowskich scen
Od dziś to będzie też nasze miejsce
Znalazłem tutaj przyjazny ton

Te kawiarenki są takie dziwne
Ach kawiarenki – to takie inne
Aromat kawy, który zniewala
Bar i muzyka i słów enklawa

Te kawiarenki te kawiarenki…

[Quimeen]

Troche źle wygląda powtórzenie "zycia" i zaimek z dużej litery.
Miłe do przeczytania, ale nie ma w sobie czastki, która pozwalała by zapamiętać ten wiersz.

Pozdrawiam.

[Ona_Kot]

miejscami można ulepszyć
miejscami dociągane do rymów

pozdrawiam

[Tali Maciej]

brakuje konsekwencji w budowie rytmiki, miejscami załamujesz rytm niedokładnością w budowie rymów, przez to się gorzej czyta,
ale plusem może być próba zaśpiewania tego tekstu do skrzypiec i akordeonu na rogu grockiej w bezsenną białą noc, po dwóch winach zabijających poczucie samopoczucie

mam mieszane uczucia co do wier szydła

nisko się kłaniam i pozdrawiam

[jablkova]

klimatyczna "kawiarenka"..moze odwiedze kiedys ja jeszcze...