Teraz

[Małgorzata Bogaczyk]

Ostatnio rzeczy rozpadają mi się po cichu,
bez tego trzasku, który nas wybudzał nocą,
nie budząc mnie z otępienia, z amnezji.
Płynie koło nas ta sama czarna rzeka,
ale oddala się ode mnie drugi brzeg.
Każdego piątku zjeżdżam z dziećmi na sankach,
każdej niedzieli słucham śpiewu w katedrze, dzwonię do domu,
w każdy wtorek oddaję kolejnych parę linijek pracy.
Resztę gdzieś gubię, nie mogę się tego doliczyć.
Poza tą godziną, kiedy widzę ciebie
i twój widok nie oswaja, nie usypia, tylko boli.
Tak mi codziennie składasz wszystko
w zawsze nową całość.

[le_mal]

czy nie byłoby lepiej;zawsze w nową całość.
pozdrawiam!