homoseksualista i ja 1

[adam sosna]

Ranek był.
Zdążyć na pociąg – takie miałem zadanie.
Uciekałem z miasta, właściwie od jego głosów.
Uciekałem z miasta, właściwie od jego zapachów. Uciekałem z miasta.
Zdążyłem!
Zgodnie z rozkładem jazdy odjechał ze stacji. Łomot typowych wagonów, słońce wznosi się wyżej i mocniej grzeje. W pociągu to czuć. Zgodnie z rozkładem jazdy przyjechał.
Jestem taki szczęśliwy. Wysiadam. Na lewym ramieniu bagaż – w worku – skromne odzienie i namiot z materacem, z kocem i jakieś żarcie i manierka.
Idę ścieżką wzdłuż torów, potem pagórki porośnięte trawą, potem lasek brzozowy...
Wreszcie nasyp, a na nim zapomniane tory. Na zapomnianych podkładach drewnianych
Trzeba ten nasyp sforsować – szczęściem ścieżka biegnie trawersem (zakosami).
Iść mi najwygodniej, i niewygodnie, torami. Niewygodnie, bo odległość między podkładami na miarę dziecka, a nie prawie dorosłego człowieka. Wygodnie, bo najbliżej torami do celu podróży.
Schodzę z nasypu na drogę ułożoną z betonowych popękanych płyt, w pęknięciach rośnie trawa niewysoka, bo zdeptana kołami samochodów jadących z rzadka.
Za drogą płot. Za płotem las z domkami campingowymi.
Z laskiem z domkami – woda dość czysta.
Tysiąc dwieście metrów długości.
Osiemset metrów szerokości.
Kiedyś była tu piaskownia – odkrywkowa kopalnia piasku.
Na wodzie przy bojach – żaglówki! Takie łódki – służki dwu żywiołów: wody i wiatru.
Nie znam milszego dźwięku od łopotu żagli. Nie znam milszego czucia od bólu dłoni – długo zaciśnięte na linach zostawiają krew – czerwone ślady uporu i walki o uchwyt.
Płot. Brama – zamknięta. Furtka z dzwonkiem. Dzwonię.
Otwiera mi. Szef. Spalony słońcem starszy facet na biało – zna mnie z widzenia więc wpuszcza.
Wskazuje bez słowa domek campingowy. Nic nie mówi. Słowa zbędne gdy pociągnąć nosem. Idę laskiem ku mojemu, dzisiejszemu przeznaczeniu. Domki campingowe tu duże, solidne, z grubej dykty, z werandą.
Zwalam worek na werandzie, wskazanego domku. Łomot, szczęk, sypiących się z worka, aluminiowych śledzi.
Otwierają się drzwi i w nich staje On.
Jaki piękny – myślę!
Spierdalaj – mówi i energicznie zatrzaskuje drzwi.
Podmuch powietrza ruszonego drzwiami rzucił w mój nos zapachy kremów i perfum.
No tak – myślę znowu, że On taki piękny.
Ja spocony nie jestem w jego typie.
Spokojnie, metodycznie, jak mnie Ojciec uczył, stawiam namiot.
Przypinam podłogę szpilkami do ziemi, z masztami gramolę się do środka, potem śledziki z aluminium i linki (ech... kiedyś to były namioty).
Błogosławię miejsce – taka miękka ziemia, sucho, i pod parasolem brzóz i sosen.
Wrzucam graty do namiotu i wierzchnie miejskie odzienie. Zostaję w kąpielówkach. Potem do hangaru z garażu, biegnę po bom, worek z żaglami, po ster, po czerpaki(wodę się nimi wylewa), po pagaje(wiosła specjalne do żaglówki). Potem do łódki przy pomoście. Uginam się pod ciężarem niesionego osprzętu. Rzucam bom z workiem do łódki, ster delikatnie wkładam i czerpaki, i pagaje. Pochylam się nad linką-uwięzią i nagle jestem w cieniu. To On.
Masz mnie uczyć podstaw – mówi.
A ja wolałbym żeby to cień jakiej laski był!
No – mądrze odpowiadam.
Wskakuj – mówię.
Oddycham z ulgą, że wolałbym...
Mam taki układ z szefem, czasami podrzuca mi chcących uczyć się żeglować. Muszę kiedy ten układ uściślić. Ma mi podrzucać mężczyzn, lub kobiety.
Raczej kobiety w wieku przedpoborowym.
Chwytam za wiosła i parę machnięć sprowadza mnie do boi. Do boi, przypięta stoi ona – żaglówka, jeszcze goła, bez żagli, steru i bez nas. My w trudzie, bacząc, by nie wpaść do wody, z łódki na żaglówkę, rzucamy ster, bom, worek z żaglami, pagaje na końcu siebie. Jesteśmy!
Zwalniam z uwięzi żaglówkę. Holujemy do pomostu łódkę machając dziarsko pagajami.
Ubieramy żaglówkę – śpieszymy się do?
Właśnie – śpieszymy się do żagli z wiatrem! Do wody niosącej! Śpieszymy się bardzo do szmeru – dźwięk niepodrabialny – wody łaszącej się do burt. Płyniemy!
Patrzę w górę na żagle.
Uśmiecham się, On też.
Jesteśmy szczęśliwi! Tak płynąć, płynąć...
Wcześniej błysnąłem rzecz jasna swą wiedzą, co jak się nazywa, jak się zachować w jakiej sytuacji – trułem tak i pomyślałem, że to co wiem, to co mówię, mam od Ojca.
To co czuję – mam od Matki.
Płyniemy dalej. Zwrot jeden, zwrot drugi – trzeba, bo brzegi bliskie – idealne szkoleniowo. Dobrze, że trochę wieje i nie za mocno.

[melisa]

za wode i żeglarstwo +

wyjaśnienia w nawiasach zupełnie niepotrzebne, sprawiają wrażenie krótkiego kursu żeglarstwa, a nie opowiadania
dziwnie brzmią Twoje zdania, zmieniłabym w niektórych szyk, bo są drętwe
Potem do hangaru, uczynionego z garażu - kilka tego typu niedociągnięć wkradlo się do tekstu, wywołuje spory zgrzyt to "uczynionego", popraw tez w innych miejscach
i czasem interpunkcja

pozdrawiam mazursko

[adam sosna]

racja gdy chodzi o interpunkcję
racja dotyczy wskazanego miejsca
co do nawiasów nie ma zgody
ilu jest takich co wiedzą co to "pagaj" "czerpak"?
zastanawiałem się jeszcze nad słownikiem

[Tomek Zając]

Proponuję przed każdym akapitem dać kolejny numer

[adam sosna]

Nad dobrymi radami długo się myśli
w tym tekście nie ale w następnych długich będę pamiętał
Chociaż?
Czy to nie będzie jak w Biblii?