Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

* * *

piotrowi g. sobeckiemu



nie potrafię się wyświetlić
w telefonie. twarz przedstawiam
ciszą. łatwo poznać. coś
mi mówi że tłumaczy się
inny. słowo daję. od nowa
uczę się chodzić i omijać
znane miejsca pomiędzy

strofami. rzucam mięso
które z trudem odchodzi od kości.
od zmysłów. pokornie wraca
do siebie. do mnie należy
imię jak ostatnie słowo
którego jeszcze nie znam.

boję się że strąci gwiazdki.

Opublikowano

ot i anka — Dzięki stokrotne.

Espena Sway — No, to jest mi fajnie.

Tali Maciej — Rety, dzięki bardzo. To ja się kłaniam jeszcze niżej.


Pozdrawiam wszystkich. // 51

Opublikowano

Bardzo mi się podoba,może nie uwierzysz, ale spróbój przeczytać drugą zwrotkę szybciej niż

pierwszą.Moim skromnym zdaniem wtedy to ma jeszcze większe znaczenie( jak dla mnie)

Pozdrawiam wieczorkiem w sobotę. EK

Opublikowano

bardzo na tak; jest w tym wierszu coś osobistego i zarazem bardzo dobrze znanego czytelnikowi; sytuacja peela rysuje się jasno i każe odnieść ten obraz do siebie;
forma, wg mnie świetna, aczkolwiek się nie znam więc chyba nie powinnam się wypowiadać;


pozdrawiam serdecznie

Opublikowano

Ewa Kos — Dzięki za komentarz i radę. Spróbowałem.

Julia Valentine — To ważne słowa. Jakie tam 'nie znam się'? Dzięki bardzo za lekturę.


Pozdrawiam. // 51

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Natuskaa świetne porównania! Szczególnie z tym zakalcem mi siadło... jakiś czas temu pochowałem ponad 4letni zakwas... no nie dało się ratować... demencja go pożarła ;)  
    • @Ewelina oj jakże znane mi uczucie... może nawet proporcje mam w tą stronę zachwiane ;)
    • @Proszalny ten monolog pod lirycznego jest wielowymiarowy. Różnorodność podejmowanych tematów na pewno zaciekawia. Doszukałam się między wersami poszukiwania sensu życia i własnej tożsamości. Zainteresował mnie fragment o tym, że sztuką jest zrozumieć drugiego człowieka , gdy często on sam siebie nie rozumie...   "A teraz chodź i powiedz: kto widział mnie prawdziwego? Komu udała się ta sztuka?"   "Ta sztuka " jest tak trudna, że wątpię, aby komukolwiek się udała, być może w jakimś stopniu, ale na pewno nie w całości...   Podoba mi się motyw podróży ciężarówką i mijanych aut po drodze...Interesująca metafora życia , gdy ludzie mijają się w pędzie zbierając przywołane mandaty.  Wspomnienie o babci nastraja natomiast nostalgicznie, bo często doszukujemy się prawdy o sobie wracając myślami do naszych przodków jak byśmy chcieli coś z tej przeszłości " wydrapać"- zrozumieć i tym samym doszukać się sensu życia...   @Proszalny na pewno interesująca jest końcówka, gdzie widzimy obraz Boga , który bawi się bączkiem, będącym metaforą naszego życia. I teraz rodzi się pytanie, czy nasze żecie kończy się z chwilą, aż On sam zatrzyma to kręcenie, czy poczeka aż wirowanie zakończy się samo. Ot tak wyłania się wielka tajemnica istnienia, kóra nurtuje wielu od wieków...kto tym wszystkim " steruje" i w jakim celu... Bardzo mi się podoba Twój wiersz, bo pozostawia wiele pytań bez odpowiedzi...no chyba ,że znajdzie się ktoś kto na nie odpowie...
    • @Berenika97 ta cisza wyeksponowana w wierszu jest tak namacalna, że czuje się ją wszystkimi zmysłami. Tu słowa są zbędne- jest tylko wspomnienie i pamięć i ten wiersz " pamięta". Ujął mnie spokój bijący z wersów...Nie pozostaje nic innego jak również zamilknąć...
    • @Ewelina Niech nadejdzie Dobra flauta Cicha Bez pracy Na żaglach Niech nic się Nie zdarzy Co trzebaby Nazwać
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...