pamiętam o czesławie miłoszu

[adam sosna]

Pamiętam o Czesławie Miłoszu


Co Cię skłoniło by jechać pół świata
Z gościnnego Berkeley do równie gościnnego Krakowa
Kraków - zamglone miasto o niezbyt zdrowym klimacie i nieufne wobec obcych
Musiałeś się chyba dowiedzieć o mnie
Lecz nie wiem skąd
Ja przecież nie z Krakowa, a z pobliskich Katowic

Przyjechałeś tu umierać
Tu, gdzie medycyna jest taka sobie. Uboga.
Bogata jedynie sercem

Bo może Kraków przypominał Ci Wilno
Może w Krakowie odnalazłeś Ostrą Bramę
Bo na pewno ducha
Czasu oddech.

Bo i w Krakowie i w Wilnie
Spoglądasz na Jagiełłów zamek
Czy Wisła nie przypomina chwilami
Swymi zakolami Wilii zakól?
Adam Sosna (2005.01.20)
Miłosz Czesław Ars petica?
(piersza zwrotka)
Zawsze tęskniłem do formy bardziej pojemnej,
która nie byłaby zanadto poezją ani zanadto prozą
i pozwoliłaby się porozumieć nie narażając nikogo,
autora ni czytelnika, na męki wyższego rzędu.

[adam sosna]

Ars poetica?
rzecz jasna
przepraszam

[Antoni Leszczyc]

Dla mnie to zbyt pojemne w prozę, a za mało w poezję. Zbyt sentymentalne dla mnie i tkliwe - sam walczę u siebie z tymi cechami, stąd moje wyczulenie. Jeśli dążysz do formy z "Ars poetica?" to może zadbaj o podobną długość wersów? To wtedy wygląda tak "klasycznie". :)
Więcej pomysłów na poprawę nie mam - po prawdzie to pisałbym jeszcze raz.

Pozdrawiam, Antek

[Oscar Dziki]

jak dla mnie to bardzo mało pojemne. Kiepsciutenko skonstruowane. Popracowałbym nad tym pol godziny i baz strat na tresci i pozostawiając prozaiczny charakter przekazałbym to samo (a jest bardzo niewiele do przekazania)