Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czasem mam ochotę pójść nad przepaść
i wykrzyczeć wszystko do głuchego powietrza
Innym razem mam ochotę pić ciepłe kakao
i tulić Cię w ramionach

Za dużo wymagam od życia?
Budzę się?

Nie potrafię już przełknąć kaleczącego jedzenia
Mam już dość krzyków dziecka za ścianą
Mam dość nawrotów zawrotów
Kolorowe kapsułki już nie pomagają
Skaczę po mokrym łóżku i słyszę:
„Słodkich snów”
I... nie wiem... czy to koniec... czy początek

Opublikowano

No, nie kazdy debiutuje jako mistrz, bo do tego długa droga. Co do wiersza- taki "koszmarny
' to on nie jest, ale co razi - zbytnie wyjaskrawienie "siebie", szzególnie dość romantyczny krzyk nad przepaścią - to juz długa tradycja. postaraj sie szukać innych rozwiązań i pisz dalej. Pozdrawiam!!!!!!!!!!!

Opublikowano

użyłeś bardzo prozatorskich wyrażeń, jak dla mnie zbyt prozatorskich; są tu pełne zdania nie pasujące mi do wiersza - czasem taka konstrukcja jest wspaniała, ale nie tutaj;

męczą mnie pytania retoryczne, jakoś tu nie pasują;
kilka razy też się powtarzasz co drażni i nie przynosi nic dobrego tekstowi;

ogólnie, moim zdaniem, słabo;

a z rzeczy typowo formalnych - nie ma tu kropek i przecinków, więc lepiej by było, wg mnie, nie stosować też wielkich liter;
no i trzykropki - ich najlepiej prawie w ogóle nie stosować - u Ciebie do wycięcia;

pozdrawiam serdecznie

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...