W jesiennej szarudze

[Piotr Sanocki]

Opieram się ramionami o parapet
Okna, oserwuję ludzi w jesiennej szarudze
Lekkim wietrze, zimnej mrzawce strudze
Czuję zimny powiew tych gałęzianych kratek

Pustki w małym lasku przed domem
Niegdyś jeszcze widok mi zasłaniał
Złoty klon, dziś ostatni liść pożegnał
I usnął błogo pod szarym poddaszem

Dobranoc! Ja spać nie idę
Będę przy oknie na parapecie
Zimnym chłodem, nie chcę ogrzać się jak w lecie
Otulić ciepłym kocem zaspane powieki

Mnie mróz nie przeszkadza
Srogi, mokra słodka posypka ziemska
Bo wiem, że jesienny na zimowy się zmienia
Gdzie niechęć jak mur na drodze życiu zawadza...


[sub]Tekst był edytowany przez Piotr_Sanocki dnia 24-10-2003 17:13.[/sub]

[Piotr Sanocki]

Ewo to się zdarza przeoczyć ;) Ale dobrze, że przeczytany :) Niedługo wiosna, więc ten wiersz będzie czekał dość długo.

Pozdrawiam serdecznie

[sub]Tekst był edytowany przez Piotr Sanocki dnia 15-03-2004 15:35.[/sub]

[Piotr Sanocki]

Niechcący się zdublowało ;P
[sub]Tekst był edytowany przez Piotr Sanocki dnia 15-03-2004 15:35.[/sub]