ŚWIAT WEDŁUG KRATKA - nowe!!! cz 3. przypadkowo wyborcza

[Edward Woolfhorse]

Witam, nadal "Edycja" złośliwie zamienia mi Kratka na kratki. Tak stało sie z cz. 2. Ale myślę, że wszyscy, ktorzy chcieli, przeczytali.
Pozdrawiam swych stałych czytelników i dziekuję za miłe słowa.
EW



Dylematy wyboru


Sobota. Wolne. Idzie sobie Pan Kratek. Idzie ulicą. Idzie i pogwizduje radośnie. Wczesnym rankiem idzie po świeże bułeczki na śniadanie. Myśli. Myśli, ale nie o interesach, jak w dni powszednie, lecz o świeżych bułeczkach z masełkiem, o kawie aromatycznej, świeżo palonej, zmielonej ręcznym młynkiem tuż przed sparzeniem. Kawie mocnej, bardzo słodkiej, ze śmietanką. Idzie i myśli. Myśli i idzie. Aż tu patrzy: coś nowego miedzy drzewami wisi. Płachta. Granatowa, elegancka, plastykowa. Na niej zdjęcie kolorowe, jak żywe, miłej pani. A obok litery białe i wielkie w napis się układają "Prawa i sprawiedliwa". Zadumał się Pan Kratek. Zadumał a potem zasępił.
– Niedobrze – myśli. – Niedobrze... – i zasępił się jeszcze bardziej. – Jak by nie patrzeć, niedobrze – powtórzył. – Bo jeśli ta pani to jedyna w mieście prawa i sprawiedliwa, to niechybnie miasto czeka los Sodomy i Gomory. A jeśli nie jedyna, jeśli takich osób są setki, może tysiące, albo, nie daj Boże, dziesiątki tysięcy? I jeśli wszystkie te osoby prawe i sprawiedliwe nagle zechcą swą prawość i sprawiedliwość do publicznej wiadomości podać, przy pomocy płacht do tej tu wiszącej podobnych, to drzew i latarń w mieście, ani chybi, zabraknie. I co wtedy? Jedni będą mogli zawiesić, a drudzy nie? Jedni powieszą swoja płachtę na głównej ulicy, a drudzy, z konieczności, w zaułku? Jak w takiej sytuacji zachować prawo i sprawiedliwość? A bez pra¬wa i sprawiedliwości Sodoma i Go¬mora. Lepiej nie myśleć.
I myśleć przestał. Poszedł dalej nie myśląc. Ale humoru już nie miał.
Nie uszedł daleko, a tu ulicą sunie platforma. A na niej transparent wielki. Też granatowy. Też ze zdjęciem. Tym razem mężczyzny. Mężczyzna diablo przystojny. Wiek średni. Wygląd dostatni. Lekka łysina. Wzrok pewny, przenikliwy, co to jądro prawdy, najgłębiej nawet ukryte przez niecnych kłamców i manipulatorów, dojrzy. Mina dziarska. Prawdziwy Polak, który już z niejednego pieca chleb jadł i nadal żyje. I napis adekwatny: "Najlepszy z najlepszych". Materia, identyczna, jak i poprzednio, plastyk, marszczy się nieco. Pewnie fantazyjnie zawieszona, bo przecież najlepszego z najlepszych niedbale by nie powieszono. Wraz z materią, marszczy się na fotce twarz najlepszego. Z najlepszych, oczywiście. Nic przypad¬kowego w tym marszczeniu być nie może, bo jakże najlepszy z naj¬lepszych ma się nie marszczyć na widok człapiącego wokół pospólstwa. On, z którym równać się nie mogą nawet rzymscy cesarze, skoro ich zaledwie pierwszymi wśród równych zwano.
Schylił pokornie głowę Pan Kratek, ugiął swój pospolity kark pod dobrotliwie, spod zmarszczonego czoła, słanym spojrzeniem. On, Kratek, nie najlepszy, przeciętny rączej, powiedzmy sobie nawet całą gorzką prawdę - kiepski.
A gdy już się oddaliła platforma z portretem najlepszego z najlepszych, gdy Pan Kratek znów uniósł głowę, jego oczom ukazała się inna granatowa płachta. Tym razem bez fotografii. Tylko same białe litery układające się w napis: WYBIERZ NAJLEPSZYCH.
Stanął pan Kratek. I znów zaczął myśleć. Czy napis dotyczy najlepszego z najlepszych, czy innych najlepszych też? Czy do grona najlepszych należy również ta sympatyczna pani prawa i sprawiedliwa? A jeśli ci najlepsi, z tego tutaj napisu, to jeszcze zupełnie inni najlepsi, jemu, Kratkowi, całkowicie nieznani? I zachęta na płachcie dotyczy wyboru zupełnie innych najlepszych?
– Diabli wiedzą - pomyślał Pan Kratek. – Chyba już lepiej być wybieranym.
– Tak? – włączył się autor. – Zobaczymy!



Rodzina


– I na tym kończymy naszą uliczną sondę na gorąco „Gdybym został prezydentem to...”. Udział w niej biorą zwykli obywatele miasta, którzy na co dzień nie interesują się polityką, mogą jednak politykom niejedno doradzić. Dziś naszym gościem był pan.... – reporterka zawiesiła głos.
– Kratek. – dokończył Pan Kratek do podsuniętego mikrofonu.
– A jutro może być pan – prezenterka spojrzała wprost w oko kamery – albo pani. Do zobaczenia na ulicach miasta.

* * *
– Dzień dobry Panie Kratku.
– Dzień dobry
Przed Panem Kratkiem stało dwóch młodych, dobrze zbudowanych mężczyzn. Nawet bardzo dobrze zbudowanych. Tak dobrze, że stwierdzenie „świata poza tobą nie widzę” wobec któregokolwiek z nich, traciło walor metafory. Stały więc przed Panem Kratkiem te dwie żywe, gdańskie szafy i uśmiechały się serdecznie.
– Jesteśmy z Rodziny
– Nie mam rodziny.
– Z Komitetu Wyborczego Wyborców Rodzina.
– Aaaa... rozumiem.
– Ojciec zaprasza pana na grilla.
– Nie znam waszego ojca.
– Nic nie szkodzi. On pana zna. Zanieść, czy pan woli sam?
Pan Kratek wolał sam.
Towarzystwo na grillu stanowili w większości gentelmani o podobnej do posłańców posturze i jednorodnych fryzurach zacierających skutecznie granicę pomiędzy czołem a resztą czaszki. Wraz z przewijającymi się obok nich damami o zdecydowanie pierwszorzędnie rozwiniętych drugorzędnych cechach płciowych, robili wrażenie uczestników castingu do reality show pod nazwą „Piękne i Bestie”. Konwersacja miała charakter wyraźnie ekologiczny. Rozmawiano głównie o ziołach, działkach, furach, koniach w ilości od 150 w górę, skórach i wypasach. Panie prężyły biodra, panowie muskuły. Dowcipy latały nisko, jak jaskółki przed burzą.
Sam Ojciec przypominał Marlona Brando w jego słynnej roli. Zauważalnie dzieliła ich tylko różnica języka.
– Świetnie, Panie Kratku, świetnie - zagaił Ojciec chrzęszczącym, jak kroki po żwirze, głosem.
– Co świetnie, jeśli można spytać?
– Widziałem pana w telewizji. Takich ludzi nam trzeba.
– Nie rozumiem.
– Nie szkodzi. Ważne, że ja pana zrozumiałem. Jest pan właściwym człowiekiem. W pełni pana popieramy. Będzie pan prezydentem.
– Ale ja nie startuję w wyborach.
– To pan wystartuje.
– Nie znam się na polityce.
– Nie szkodzi. Angażujemy pana, jako apolitycznego fachowca.
– Ależ ja nie...
– Proszę nie odmawiać, zanim się Pan nie zastanowi. Nie chcemy Pana zmuszać. Widzi Pan ten najnowszy model BMW?
– Piękny wóz.
– Właśnie. Jak to mówią: „Raz na wozie, raz pod wozem”. Jak pan woli?
– Zdecydowanie na wozie. – szybko zadecydował Pan Kratek.
– Tak też myślałem. A więc zostanie pan prezydentem miasta. Z naszej rekomendacji.
– Ja?
– Tak, pan. Jest pan człowiekiem mądrym, uczciwym, lubianym.
– Nie wiem, czy ktoś mnie lubi.
– Ja pana lubię. To wystarczy. Na początek. Inni tez polubią. Mam dar przekonywania.
– Ale państwo, co państwo z tego będą mieli?
– Będę pana doradcą, inni będą urzędnikami. Przyzna pan, że działamy sprawnie, skutecznie i kompetentnie. Potrafimy egzekwować należności. Umiemy zadbać o bezpieczeństwo. Mamy doświadczenie w kontroli handlu i usług. Kiedy weźmiemy odpowiedzialność za miasto, zapanuje wzorowy spokój i porządek. Nasza rodzina znana jest z poszanowania wartości. Od dawna nikt się nam nie sprzeniewierzył.
– Ale co z tymi, którzy już są?
– Sam pan powiedział, że należy redukować. I miał pan rację. Zredukujemy. Po wyborach zorganizujemy imprezę integracyjno – relaksacyjną. Moi ludzie znają takie sympatyczne, ustronne zakątki. Zrobimy ognisko, kiełbaski, zabawy, z tych, co to urzędnicy lubią najbardziej. Takie na przykład kopanie dołków. Uwielbiają! Ciągle mówią, że każdy pod każdym ryje. Nie jest tak? – mrugnął do Pana Kratka porozumiewawczo, z łobuzerską miną trącił go w bok i kontynuował, co raz bardziej rozbawiony. - Potem wyliczanka: „Na kogo wypadnie, temu bęc.” i sprawdzanie w praktyce przysłowia o dołkach i wpadaniu. Zadbamy, by się sprawdziło. Kochamy przysłowia. Wszak są mądrością narodu. Prawda? Na koniec imprezy, zgodnie z apelami ekologów, sprzątanie i zacieranie śladów pobytu – zaśmiewał się z własnego dowcipu.
– To potworne! – Pan Kratek wyraźnie nie był zwolennikiem aż tak czarnego humoru.
– Ma pan coś przeciw ekologii?
– Nie. Ale...
– Żadnych ale... Zresztą, sami to załatwimy. Pan w tym czasie będzie na jakieś publicznej uroczystości. Na przykład, osobiście będzie udzielał pan cywilnego ślubu jakiemuś znaczącemu obywatelowi, lub zostanie ojcem chrzestnym jakiegoś dzieciaka.
– Ojcem chrzestnym?
– Racja, z tym chrzestnym, to nie najlepszy pomysł. - Ojciec sam zauważył, że trochę się zagalopował. Szybko więc zmienił temat. - Niech pan popatrzy na tych chłopców. W mundurach miejskiej straży będą wyglądali lepiej niż kompania honorowa. A działać będą jak grom.
– Nie mieści mi się w głowie... władza dla... Rodziny?
– A czemu nie? Jak można szybciej zlikwidować przestępczość zorganizowaną? Jak zapanować nad korupcją, przemytem, nielegalnym handlem, prostytucją? A poza tym, czy ma pan lepsze wyjście? – Ojciec spojrzał Panu Kratkowi głęboko w oczy wzrokiem, który jak dentystyczne wiertło przebijał się przez miazgę moralnych oporów wprost do korzeni strachu. - Szczerze, ma pan?
– Nie – zdecydowanie, choć całkowicie nieszczerze odparł Pan Kratek.
To pierwsze, tak oczywiste, jednoznaczne, powiedziane wprost w oczy kłamstwo sprawiło, że poczuł się politykiem.
– A więc zgoda? – Ojciec wyciągnął rękę.
– Zgoda – Kratek wyciągną swoją, pochylił się i ucałował rękę Ojca.

* * *

Banner był imponujący. Wisiał w samym środku miasta. Po lewej orzeł - biały, po prawej Pan Kratek – full kolor, a w środku hasło:

NASZĄ PLATFORMĄ RODZINA
PRAWA I SPRAWIEDLIWA

Mimo to Pan Kratek przegrał wybory z kretesem. Kto bowiem rozsądny oddałby władzę w ręce apolitycznego fachowca?
Wygrała Partia Profesjonalnych Polityków, z których żadnego nawet największy wróg nie mógł posądzić o to, że jest fachowcem, apolitycznym w dodatku.
Na festynie zwycięzców królowała melodia „Nas nie dogoniat”.



Szczęście


Jesień.
Niedziela.
Park.
Klonowa aleja.
Cisza.
Krok.
Krok.
Krok.
Krok za krokiem.
I znów krok.
Niebo.
Słońce.
Chmura.
Znowu słońce.
Znowu chmura.
Jest super.
Słońce.
Drzewa.
Chmury.
Liście.
Pełen wypas.
Krok.
Krok.
Krok.
Krok za krokiem.
Nogi w liściach.
Głowa w chmurach.
Ups...
Poślizg.
Jazda.
Upadek.
Karetka.
Gips.
I tak szlag trafia szczęście przez byle (psie) gówno.


Akwizytor

Miał nieco ponad 30 lat. Wysoki, szczupły. Ciepły uśmiech rozjaśniał okoloną brodą twarz o semickich rysach. W ofercie miał kamienne tablice, po ojcu, mało przydatne w epoce laptopów, dzieje narodu wybranego od prapoczątków, bez historii najnowszej, niestety, cztery wersje własnej biografii oraz dobrą nowinę, której nie chciała dotąd żadna, nawet najbardziej prowincjonalna gazeta.
W zamian nie chciał nic.
Pan Kratek od razu wyczuł, że ma do czynienia z człowiekiem z gruntu dobrym, lecz zdecydowanie niepraktycznym. Chciał mu pomóc. Tłumaczył, że dziś nawet rzeczy bezwartościowe mają swoja cenę, a z handlowego punktu widzenia, darmowa oferta jest wysoce nieatrakcyjna, ponieważ nie można w jej przypadku zastosować, bardzo skutecznej przy wszelkich transakcjach, zasady promocyjnej obniżki cen, nawet i o 80%. Powoływał się przy tym na własne doświadczenia, sukcesy Amway’a, Avonu, czy Zeptera (by pozostać tylko przy firmach zajmujących się sprzedażą bezpośrednią), odwoływał się do najnowszych teorii marketingu oraz powszechnie szanowanych autorytetów.
On słuchał z uwagą i zrozumieniem. Pozostał jednak przy swoim. Spakował swój towar i ruszył do drzwi. Tuż przed zakrętem schodów odwrócił się jeszcze, uśmiechnął.
– Zostań w pokoju – powiedział.
– Idź i nie przychodź więcej – pomyślał Pan Kratek.

[Barbara_Pięta]

Niezła ta kiełbaska (przypadkowo wyborcza? :-)))). Ja chcę jeszczeeee! :-))). Pozdrawiam/B.

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bedzie, jak mnie moderatorzy wpuszczą
dzieki za kibicowanie
Pozdrawiam
EW
jeśli możesz napisz troche wiecej

[Barbara_Pięta]

Hi, problem polega na tym, że nie jestem zbyt mocna w pisaniu fachowych komentarzy. Niemniej jednak szczerze kibicuję Panu Kratkowi, jak również szanownemu Autorowi. Pozdrawiam/B.

[Leszek_Dentman]

No, toś mi sprawił radość, Koniowilku.
Pierwszy fragment- świetne, pełne ironi spojrzenie na sprawę kampanii wyborczej.
Drugi, znane mi już spotkanie z rodziną- swoją drogą dziwię się, że rodzina nie przedstawiła wyborcom ofert "nie do odrzucenia- pewnie jeszcze nie okrzepła.
Trzeci- genialna sielanka zakończona katastrofą- i to jaką!?
W ostatnim fragmencie zachwyciły mne słowa "zostań w pokoju", choc równie dobrze mógł powiedzieć "zostań w przedpokoju".
Głosuję cztery razy "TAK"

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dzięki za współczucie klimatów.
Jeśli chodzi o Rodzinę, to, jak wskazuje wczorajsza historia ROMKA, ma ona dar przekonywania. Chyba coś komisji przedstawili, bo po pierwszych informacjach, że nie wszedł do sejmu, jednak się w nim znalazł:-).
Żubry, które najpierw umierały ze śmiechu, potem dostawały zawału z lęku przed zemstą chłopców z ferajny.

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Czucie i wiara więcej mówi do mnie,
niż mędrca szkiełko i oko" - pisał pewien litewski poeta i zgadzam sie z nim.

[Leszek_Dentman]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Fakt. Komisja zapodała,
że pan Romek się załapał,
nie ma prochu (choć ma działa)
więc na pewno straci zapał.

Swoją drogą, demokracja powinna ulec ograniczeniu. Każdy potencjalny wyborca winien zostać poddany testowi na inteligencję i tylko odpowiednio wysoki wynik dawałby prawo do udziału wyborach.

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Swoją drogą, demokracja powinna ulec ograniczeniu. Każdy potencjalny wyborca winien zostać poddany testowi na inteligencję i tylko odpowiednio wysoki wynik dawałby prawo do udziału wyborach.

Tylko kogo by wtedy wybrali?
Wsród Amerykanów panuje pogląd, że jak dzieciak jest inteligentny i obrotny to trafia do biznesu, jak jest mądry - do nauki, a jeśli jest tępym egoistycznym psychopatą to do polityki.
I nawet im się to sprawdza.

[Ona_Kot]

A bez pra¬wa i sprawiedliwości Sodoma i Go¬mora. Lepiej nie myśleć. ---> zlikwidować chińskie znaczki

Nic przypad¬kowego w tym marszczeniu być nie może, bo jakże najlepszy z naj¬lepszych ma się nie marszczyć na widok człapiącego wokół pospólstwa. ---> zlikwidować chińskie znaczki 2 ;]

mrugnął do Pana Kratka porozumiewawczo, z łobuzerską miną trącił go w bok i kontynuował, co raz bardziej rozbawiony. --->"coraz" się pisze razem

a tak poza tymi technicznymi drobiazgami: rewelacja, czekam na kolejne części. mam nadzieję, że będą równie błyskotliwe :]

pozdrawiam

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki za uwagi i miłe slowa; poprawek nie naniosę, bo edycja nadal zmienia kratka w kratki a moderatorzy nie odpowiadaja,
mam nadzieję, że czytelnicy mi wybaczą,
pozdrawiam
ew

[Ona_Kot]

ale mogę nadal wyłapywać te techniczne? hmm?

pozdrawiam

[Edward Woolfhorse]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, badzo proszę, ponieważ bardzo mi w ten sposób pomagasz korygować oryginał,
pozdrawiam