Wtajemniczeni

[lumiere(Magda)]

Czasami człowiekowi tak trudno podjąć decyzję, zwłaszcza wtedy, gdy każdy wybór niesie ze sobą setkę innych dylematów.
-Cześć Steven. Jesteś zajęty?
-Cześć. Za 10 min wychodzę i będę do twojej dyspozycji.
-Ale, żeby mi pomóc potrzebny ci będzie ten rekwizyt.

Marc nieśmiałym ruchem wskazał ręką na stojący w kącie pod ścianą, drewniany konfesjonał.

-Jeśli chcesz zawołam księdza Victora.- szybko zareagował na sugestię
-Wolałbym widzieć po tej drugiej stronie właśnie ciebie.
-Jesteś pewien?- zażądał potwierdzenia

Marc kiwnął głową i zajął swoje miejsce. Za mętną szybą czekał już na niego nieco poddenerwowany Steven. To będzie dopiero dwudziesta spowiedź- pomyślał i powiedział:

-Uczyń znak krzyża.
-Wiesz, że Bóg, kościół i wiara od dawna są mi całkiem obce...ale stało się coś...z czym bardzo źle się czuję...-przerwał i przeżegnał się niedbale- ...a czułbym się jeszcze gorzej, gdybym spojrzał w niewinne oczy Sandry.

Steven słuchał z uwagą i niemałym skupieniem. W ręku trzymał Pismo Święte. Nie przerywał i za wszelką cenę starał się nie myśleć o niczym innym, przypominając sobie,że wszystko musi być zgodne z kościelnymi nakazami...ale w tej chwili silniejszym stała sie potrzeba wspomnienia niewinnych oczu Sandry. Kiedy to było? Chyba na tydzień przed święceniami. Marc był wtedy bardzo podekscytowany na myśl, że mi ją przedstawi, bo zawsze liczył się z moim zdaniem.

-Dobrze wiem, co sobie o mnie teraz pomyślisz- kontynuował- ale...- zawahał się- ale muszę się z tego wyspowiadać.
-Słucham.- oznajmił ze spokojem, dając tym samym do zrozumienia, że nie jest tu po to, żeby kogokolwiek osądzać
-Ale to okropne...- przez Marca zaczęły przemawiać emocje- ...sam nie wiem...tak mi głupio.
-Marc, jeśli nie jesteś gotowy, to nic nie mów. Zakończymy to.- zaproponował
-Nie! Wcale tego nie chcę...tylko obiecaj mi, że nie będziesz myślał o mnie źle.
-Marc, jestem przecież księdzem. Tutaj jeszcze bardziej niż gdziekolwiek.
-Wiesz, że bardzo kocham Sandrę...

Wiem, prezcież nie z przypadku jest twoja żoną- myślał, przypominając sobie dzień ich ślubu. Zresztą on sam go im udzielał.

-"Czy ty Sandro Stephenson, bierzesz sobie oto tego Marca Tolensa za męża...i ślubujesz mu miłość, wierność i uczciwość małżeńską i że go nie opuścisz aż do śmierci?"

-...ale kilka dni po jej wyjeździe na szkolenie do Paryża...

Tak, pamiętam wasze czułe pożegnanie i prośbę Sandry: "proszę pomódl się za mnie". Czułem się wtedy taki dowartościowany, bo nareszcie ktoś zauważył moje powołanie,w które z dnia na dzień sam zacząłem wątpić.

-..poczułem wielką pustkę..czułem się taki samotny- mówił powoli- i prawie całymi dniami przesiadywałem w biurze
-Tak.- dał znak, że wciąż go słucha
-...potrzebowałem czyjejś obecności...-robił coraz dłuższe przerwy- ...i...znalazłem- powiedział głośno- Steven, ja zdradziłem moja żonę.


Steven odłożył na bok Pismo Święte i ręką zasłonił oczy, jakby żałował, że to usłyszał.

-"Ja- Marc Tolens biorę sobie ciebie, Sandro za żonę i ślubuję ci miłość, wierność i uczciwość małżenśką, i że cię nie opuszczę aż do śmierci."

Marc odetchnął z ulgą i milczał, czekając na reakcję Stevena...ale ten jakby nie miał najmniejszej ochoty przerywać tej ciszy, bo jak żadna inna nie oddawała lepiej tego, co teraz czuł. I od tej chwili nie mogło być już mowy o nakazach kościelnych...bo ksiądz też ma prawo do żalu i złości, miłości... Przed oczami Stevena w jednej chwili ukazały się wszystkie te momenty, w których walczył ze samym sobą. Najpierw, gdy ją poznał, potem, gdy ich błogosławił, gdy spotykali się w większym gronie, a on wciąż unikał jej wzroku; gdy prosiła o modlitwę w ich intencji, a on zapewniał, że wszystko będzie dobrze... Wtedy warto było zwalczać swoją ludzką naturę i ziemskie pragnienia. Warto było prosić Boga o wytrwałość w powołaniu i zwycięstwo z pokusami...ale teraz, gdy usłyszał, to, czego usłyszeć by nigdy nie chciał, coś w nim upadło - może to ta siła, która przez 4 lata nie pozwalała mu wierzyć w nic innego jak tylko w Boga. To nic, że całymi nocami ślęczał nad jej zdjęciem i w myślach przywoływał jej postać. Gdy biskup przeniósł go do odległej parafii, o co sam zresztą prosił- on wciąż pamiętał, wstydząc się niemiłosiernie tej chorej pamięci. A teraz dowiaduje się, że Sandra została zdradzona...tak po prostu z samotności i potrzeby bycia z kimś podczas jej nieobecności...Zrezygnował z niej, widząc ich szczęśliwych, zapewniany o jego miłości, pouczany, że zazdrość nawet jeśli już się zrodzi, nie może zostać odkryta, że powołanie należy przyjąć godnie...Co ja mam teraz zrobić? Jak długo ukrywać prawdę?- myślał pospiesznie, spoglądając na przygnębionego Marca..."Co Bóg złączył, niech człowiek nie rozłącza."- słyszał wyraźny głos sumienia - Jak ja Cię kocham!-zrozpaczony krzyczał w myślach. Boże, proszę pomóż mi...nie każ mi samemu brać za to wszystko odpowiedzialności... Nie mam dość siły...nie mam pewności...i nie mam odwagi!!! Mój Boże!

-Bóg wybacza tobie...-gdy wypowiadał tę regułkę zabiły dzwony, zagłuszając szloch, który jeszcze chwilę temu dało sie słyszeć w pustym kościele- Idź i nie grzesz więcej...- westchnął i w powietrzu uczynił znak krzyża.

[Edward Woolfhorse]

Dowiedziałem się, że jeden zdradził, a drugi kocha. Ale nie dowiedziałem się jak do tego doszło i dlaczego i wobec kogo?
Czy ta kobieta warta jest zdrady czy miłości?
Czy ksiądz jest postacią tragicznie rozdartą między miłością a powołaniem, czy tylko cwanym dupkiem, który w kościele znalazł schronienie przed trudami życia w laickim świecie a teraz miałby ochotę pocieszyć w łóżku jakąś gąskę, która znudziła się mężowi, ale boi się konsekwencji.
Czy ten drugi jest zakochanym w swej żonie mężem a jednocześnie nie dającym sobie z seksualnymi potrzebami erotomanem, czy facetem, co tnie wszystko, co się rusza, czy zawiedzionym w związku mężczyzną.
Może kiedyś o tym napiszesz?
Czekam