Droga do pracy w pięciu aktach i prologu

[Tomasz Pietrzak]

Niecała siódma rano,
słońce,
sąsiadka idzie po zakupy,
musztardowy kot śpi pod wiatą,
tymczasem…

I
Na małym obszarze miasta,
milion miliardów małych ludzików
stuka w podłoże krokami bez stóp.
(7.00,

ulatują pierwsze myśli)
Wtapiam się w hektar asfaltu,
zaspane ciała, ponad niebo -
zewsząd przyświeca mam smog.

Płynie chodnik, wzbiera aleja,
a ja razem z nimi od przecznicy
do przecznicy w stronę przystanku nr 2.
(7.30, linia autobusu 43,

ulatują wszystkie myśli)
Obracam się w blaszanej muszli,
jak w dusznym żołądku pełnym rąk -
stop - drzwi otwarte.
Wylewa się korowód pustych głów.

V
Dwie drogi:
Przepraszam, ale w obie nie mogę.
Białe kołnierze na lewo, w górę
(stąd
mam lepszy widok)
niebieskie na prawo, pod ziemię -
a wszyscy normalnie,
tak z przyzwyczajenia anonimowo.

[Letnia sukienka]

:)
uwielbiam Twoje opisówki...
płynę a Ty mi podajesz wiosło :)
po prostu Jesteś debeściak z taką formą :)
pozdrawiam gadzie :)

dachówka :)

[Panna Cogito]

bardzo mi sie podoba!Jest jedyne w swoim rodzaju,ciekawe i....najlepsze:)

[Julia Valentine]

specyficzne to, ale ma swój urok... tak więc na tak :-)


pozdrawiam serdecznie

[Niesapominayka27]

Poezja ma wiele twarzy, ten wiersz to proza życia ubrana w słowa; nie tylko temat ale i forma podchodzą pod prozę- styl pisania, przerywany tok wypowiedzi, rozmaite wtrącenia. Ale według mnie wiersz się broni sam; nie jest przegadany raczej przemyślany. Faktycznie specyficzny, ale podoba mi się. Pozdrawiam

[Barbara_Pięta]

Debeściak, fakt. Plusa przesyłam w kopercie, poleconym - co by się nie zgubił ;-)))/B.

[Tomasz Pietrzak]

Bardzo dziekuję wam za tak ciepłe słówa:)