Zgłoś

łut mieli łut mieli łut mieli szczęść i poszczęściły się szczęścia na szczęście co trwa tym nieszczęściom co chciały się wpleść wbrew i na szczęście   po losu myśli lub wbrew myśli losu wciąż niedokończeni a jednak pomyślni zawsze do teraz od teraz w swój sposób to my i myśmy

@huzarc   Koniec wiersza nie pozostawia złudzeń. Mit „etyki ponad polityką” zostaje utopiony w „kałuży krwi”. To diagnoza świata, w którym moralność jest luksusem, na który historia nigdy nie znajduje budżetu.

@iwonaroma Tak zauważyłem różne wypowiedzi na forum i chyba aktualnie rymujący są w natarciu. Pomyślałem, że dobrymi intencjami piekło jest wybrukowane, więc napisałem to jako próbę zakopania topora.

@Migrena   Gigantyczny, brutalny świat i ludzkie ciało jak "pergamin na turbinie" - świetna nieproporcjonalność. A podmiot liryczny jest pazerny na istnienie - chce chłonąć świat ale jego biologia stawia opór.   Im więcej widzimy i czujemy, tym bardziej czujemy się rozrywani od środka. Świat w tym wierszu jest fizjologiczny, gęsty i lepki. Nawet deszcz pachnie „świeżo rozkopanym grobem”. To turpiczne obrazowanie.   Czas w tym utworze nie płynie spokojnie. On „wlewa się do gardła jak wrzący ołów”.   Pamięć to wysypisko „zużytych luster”. To sugeruje, że każde wspomnienie jest zniekształcone, bolesne i zimne.   Wiersz jest niesamowicie dynamiczny- wyje, przebija, parzy, rozsadza, tętni. Mieszanie zmysłów sprawia, że czuje się ten tekst fizycznie na skórze.   To gęsty, duszny i świetny zapis egzystencjalnego nienasycenia.

Świetne ;)