-
Ostatnio w Warsztacie
-
Posem 143
Dziś
jadę pociągiem
co już wcześniej się zdarzyło
lecz teraz wspominam
okruchy własnych przeżyćniewiele wiem z medialnego szyku
dlatego zazwyczaj odchodzę
i nie patrzę
że coś zostanieale jak ktoś przywołuje prawdę
i mówi przed systemem
że to jest tak
to płonę nienawiścią
niezdolny zrozumiećwiem, że ta podróż trwała dwa dni
ale to o czym innymbyły duchy
inne stworzenia
i rozwiązanie
które wypada powiedzieć proste
przepełniło mnie chęcią
na kolejną opowieść.0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 47 odpowiedzi
- 872 wyświetleń
-
- 46 odpowiedzi
- 885 wyświetleń
-
- 40 odpowiedzi
- 1 186 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 583 wyświetleń
-
- 29 odpowiedzi
- 577 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Tyrs Szczerze mówiąc - nie pamiętam co mówił W. Allen. Tylko pozazdrościć wyznawcom nieśmiertelności. -
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
@Stefaniak Brzmi jak humorystyczny sarkazm. Dobre! -
Przez Tyrs · Opublikowano
@Wiechu J. K. Dzięki Wiechu J.K. :). Pamietasz, jak W. Allen mówił o Tintoretcie, gdy chciał zaimponować kobiecie - urodził się w w 1518 tylko po to, żeby umrzeć w 1594 :):):). Coś w tym jest. W każdym z nas. @MIROSŁAW C. @Benjamin Artur Dziękuję :) -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Chiron Tak, na pewno byli. Kanadyjczyczy i Brytyjczycy brali udział w nieudanym desancie na wybrzeżu Francji w 1942 r. - było to wyraźnie za wcześnie. Pozdrawiam. -
Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano
Nadzieja trwożną przyjaciółką była- Z dala od krat mej nory siadając, Na koleje mego losu patrzyła Spokojnie, jakby serca nie mając. Okrutna była przez swoje obawy. Zza prętów wyjrzałam, by ujrzeć ją W dzień jeden ponury i nieciekawy, Ona zaraz twarz odwróciła swą! Jak strażnik lichy, lichą straż trzymała, Wśród zmagań o pokoju szeptając; Śpiewała sobie, kiedy ja płakałam, Gdy się wsłuchałam, szybko przestając. Zakłamana była i nieugięta. Gdy pękła ostatnia z mych radości Nawet sam smutek był się opamiętał Widząc żałosne pozostałości; Nadzieja - która szepcząc by mi dała Balsam, co mógłby ból mój ukrócić - Skrzydła wzniosła i ku niebu wzleciała; Odeszła - by już nigdy nie wrócić! I Emily: Hope was but a timid friend- She sat without my grated den Watching how my fate would tend Even as selfish-hearted men. She was cruel in her fear. Through the bars, one dreary day, I looked out to see her there And she turned her face away! Like a false guard false watch keeping Still in strife she whispered peace; She would sing while I was weeping, If I listened, she would cease. False she was, and unrelenting. When my last joys strewed the ground Even sorrow saw repenting Those sad relics scattered round; Hope - whose whisper would have given Balm to all that frenzied pain - Stretched her wings and soared to heaven; Went- and ne'er returned again!
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się