Człowiek z betonowego parkietu

[Misfit]

Spotkała go pewnej nocy
spacerując jak zawsze wpatrzona w ziemię

teraz przychodzi do niego co wieczór
by zapalić symbolicznego papierosa
za jego duszę
by porozmawiać w ciszy
o wieczności przemijania
i przemijaniu wieczności

on wie o tym dużo

odciśnięty na zawsze
w betonowym parkiecie centrum Hiroszimy
cień człowieka który wyparował

[Małgorzata Wrońska]

początek nie bardzo.
"spotkała go pewnej nocy"?
"przychodzi do niego co wieczór"?
"o tym że ona odejdzie
o tym że on zostanie"
brakuje ona jest szalona
on bierze narkotyki etc.
zakończenie ratuje, bo uwydatnia się sens:
"odciśnięty w betonowym parkiecie centrum Hiroszimy"
- tylko ten fragment jest znośny.

[ný byrjun]

papieros to forma znerwicowania, czy metafora? jakos tu wszystko zbyt szybkie logiczne i wogóle nizaskakujące niwzruszające

ný byrjun

[Misfit]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jeśli nasuwa Ci się coś takiego, to najwyraźniej nie rozumiesz tego wiersza.
Chociaż faktycznie może trochę przesadziłem z tą strofą o niej i o nim. No ale w domyśle końcówka miała wszystko wyjaśniać. Tak czy siak mała zmiana.



Papieros to papieros. Szkoda, że Ciebie nie wzruszyło i nie zaskoczyło. Mam nadzieję, że to nie do końca wina wiersza.