Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wiesz, z wiatrem. Odwracają liście brzuchami do góry.
Opalizują w słońcu, głównie srebrzyście, choć czasem
dodadzą mleczną nutkę. Wtedy wydają się miękkie, jak
martwe ryby grające z powietrzem w nadymanie
brzuchów.

Wzdęte ryby liści, kierują się wiatrem i brzuchami
ku górze. A tam, na podchmurzu siedzi wierny kibic,
łowi ryby i patroszy liście wzrokiem.

Mówi się, nie patrz, oślepi cię jego blask.

Liście mają to za nic, falują podmuchami. Podają sobie
powietrze z brzucha do brzucha aż gałęzie
i całe topole podnoszą do nieba.

Opublikowano

no proszę...Pani ostatnio opowiada (tak, czy nie tak?),a opowiadanie jest smaczne jak się umie dodawać przyprawy- ty umiesz...chociaż generalnie ja wolę na ostro, ale co tam moje smaki...(a tak nawiasem- zauważyłam, że topole to bardzo przez poetów lubiane drzewa).
ostatnio też odkryłam (boże jaka ja bystra jestem), trochę dzięki tobie, a trochę nie;), że interpunkcja wcale nie ogranicza, może nawet przeciwnie...nadaje wyrazistości i od razu wydaje mi się, że autor dokładnie wie co chce powiedzieć..
następnie 'ryby liści'... zastanawiam się czy to miało być tak: ryby liści=ryby chwil, ale to już moje bajanie. całość czytam mrucząc (ciekawy rytm- to tak przy okazji) bez 'oślepi cię jego blask', bo burzy mi to całą interpretację. serdeczności

Opublikowano

a opowiadam sobie, opowiadam ;]
blask jest częścią "nibyludowego" przesądu, potrzebny mi tutaj
możesz zawsze czytając omijać, polecam ;]

dziękuję za komentarz
(inni chyba nie mają odwagi)

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Chcesz się umówić? Zapewne na partyjkę preferansa :) Śliczny wiersz.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Wow! Jestem niebieski.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Poetyckich dusz nie trzeba siać, ani też rodzić w bólach i mękach. Wychowywać, hodować pod parnym kloszem, by wydały owoc cierpki w smaku. Odbijający się palącą zgagą. Trujący wręcz dla serc i myśli.     Poeci to kamienie  pozostałe na krańcach ugorów. Przysypane piachem,  zaplątane w powój i oset. Ukryte w cieniu  rozplenionych, strzelistych pokrzyw. Rdestów i krwawników. Łaskotane liśćmi paproci. Zasłuchane w opowieści wichru. W pieśni chóru chmur, zwiastujących ciepłe, letnie burze.     Niezauważone, nieważne, nieistotne. I przez to twarde i nieustępliwe. Nie straszny im skwar ani deszcz. Mróz kąśliwy i mokry śnieg. Są przerzucani i kopani. Bez prawa do miejsca, które nazwali by domem. Azylem dla spokojnego bytu. Niełatwa to rola. Są tacy, którzy pękają. Obracają się w kruchy proch. Bo są zbyt czuli, lub biorą na siebie więcej  niż ktokolwiek mógłby znieść.     Są jednak kamienie zbyt ciężkie i stare. Olbrzymie głazy ostałe od pokoleń, na straży szlaków, mogił czy duktów. Stoją na bagnistych i leśnych rozstajach w płaszczach z mrocznego mchu. Ich żywot spisały,  solne naloty na powierzchni. Zapytane, nie odpowiedzą. Zaczepione, będą milczeć jak grób. Pogłaskane czule, będą zimne jak trup.     Ich czas minął. Ich cywilizacja odeszła. A poezja stała się tajemnicą. Wierzą tylko w upływający czas. Mówi się, że widziały pierwszą śmierć i dożyją zapewne finalnej zagłady.     Ja już dawno rozpadłbym się, klnąc i pomstując na poboczu rowu. Lecz mieszkam w samotni prawdziwej. Gdzieś w środku kniei niczyjej. I mam się świetnie. Milcząc, zimną stagnacją. Gdybym miał jeszcze serce sprawne to biłoby dla kogoś teraz. Krusząc mnie, niszcząc i ośmieszając. Drwiąc ze mnie bez litości. Tylko dlatego, że kocham siebie. A nienawidzę pustego uczucia do człowieka i jego ułomnych słabości.      
    • @Berenika97 Wierszyk  nieskomplikowany, to nie mogłem się powstrzymać i tytułem przymóżdżyłem ;) Heidegger mówił o 'Sein zum Tode' i chociaż nie mam aparatu aby naprawdę zrozumieć tego faszystę, to poetycko jest to bardzo inspirujące. Ale wszystko, co napisałaś - może z tego wynikać. Dziękuję.
    • @KOBIETA   Doprecyzuj, jeśli nie wypada to na priv.
    • @Berenika97

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...