Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zgłoś

  • Niestety, Twoja zawartość zawiera warunki, na które nie zezwalamy. Edytuj zawartość, aby usunąć wyróżnione poniżej słowa.
    Opcjonalnie możesz dodać wiadomość do zgłoszenia.

    ×   Wklejono zawartość z formatowaniem.   Przywróć formatowanie

      Dozwolonych jest tylko 75 emoji.

    ×   Odnośnik został automatycznie osadzony.   Przywróć wyświetlanie jako odnośnik

    ×   Przywrócono poprzednią zawartość.   Wyczyść edytor

    ×   Nie możesz bezpośrednio wkleić grafiki. Dodaj lub załącz grafiki z adresu URL.

    ×

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Zostań

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @WarszawiAnka   Bardzo dziękuję!    Dziękuję za to skojarzenie - kiełkujące ziarno to idealny obraz.  Cieszę się, że te dwa wersy tak przemówiły. :) Serdecznie pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      sekunda

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Achilles_Rasti   Stoicki tekst. Złapanie tej ulotnej sekundy (czujesz? ,sekundę , była) jest bardzo plastyczne i wywołuje refleksję.
    • WarszawiAnka
      Zostań

      Przez WarszawiAnka · Opublikowano

      Bardzo mi się spodobała ta myśl: "Rozpacz nie jest autorem. / Jest zbyt szerokim marginesem." Jest głęboko prawdziwa.   Natomiast słowa: "A wszystko, co żywe, / zaczyna się właśnie od pęknięcia." skojarzyłam natychmiast z pękniętym, kiełkującym ziarnem.    Pozdrawiam      
    • Berenika97
      Nie tą talią gra

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Waldemar_Talar_Talar   Podoba mi się metafora talii kart - jakby ktoś grał w życie, nie znając swoich atutów. :) Pozdrawiam.:) 
    • Berenika97
      nie umiemy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz   Przepiękny!    A do tego bardzo poruszający i niezwykle życiowy wiersz. Ujmuje mnie to, jak trafnie opisana jest w nim  codzienność długoletnich relacji, w których miłość często "chowa się we wnętrzu". Klamra kompozycyjna - przejście od gorzkiego "Nie umiemy..." w pierwszej strofie, do pełnego nadziei "Już umiemy..." na końcu -  sprawia, że utwór niesie wspaniały, budujący przekaz. Metafora miłości jako rośliny, którą trzeba podlewać ciepłym słowem jest śliczna.  Świetnie i bardzo przyjemnie się czyta. :)  Pozdrawiam. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...