własny grunt pod nogami cz.III (całkiem od nowa napisana:)

[ot i anka]

http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=20651
http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=20844
(linki do I i II części)

III

Na dworze panował mrok. Okno było szeroko otwarte, krople deszczu stukały delikatnie w parapet. Zapach wilgoci wtargnął do pomieszczenia i bez żenady panoszył się po całym domu. Muzyka już dawno ucichła, ale Pola nawet tego nie zauważyła. Zasnęła na fotelu, zwinięta w „kłębek” jak kot. Otuliły ją marzenia senne. Ale nie było w nich łąki, kwiatków ani chmurek. Zwyczajnie- śniła, że potrafi zdejmować z siebie skórę. Tak jak zdejmuje się rajstopy czy koszulkę. W swoim śnie ściągnęła skórę z nóg. Okazało się,że spod spodu wyłoniły się bardzo kobiece, ponętne nogi. Była zachwycona- żadnych niedoskonałości! Niestety przy najdrobniejszym dotyku na nogach robiły się siniaki i krwawiące rany. Pola założyła z powrotem wierzchnie odzienie skórne i odetchnęła z ulgą, że ma zdrowe, dalekie od ideału kończyny dolne... Nagle do snu wtargnął niespodziewany dźwięk- sygnał oznajmiający nadejście smsa.
Pola otworzyła oczy. Była lekko zdziwiona, że leży skulona na fotelu. Chwilę czasu zajęło jej ustalanie faktów: „chyba zasnęłam...Co za sen! Trzeba go zapamiętać i opowiedzieć...Zimno...Sms...” Podniosła się z fotela i zaczęła prostować obolałe od nienaturalnej pozycji kończyny. Przeszedł ją dreszcz z zimna. Rozejrzała się po ciemnym pokoju w poszukiwaniu swetra. Stała tak chwilę nieprzytomnie wypatrując. „Chyba byłoby mądrzej zapalić światło. Jejku, która to właściwie godzina...Właśnie! Sms!” Spacerowała pomiędzy chaotycznymi myślami nim w końcu zapaliła lampkę nocną. Przeciągnęła się jeszcze, po czym dostrzegła swój czarny sweter w kącie pokoju. Pospiesznie go założyła. W końcu wzięła do ręki komórkę. „2.47! Co za nieludzka pora na wysyłanie smsów! Kogo postrzeliło?” Wcisnęła klawisz po lewej stronie i jej oczom ukazała się wiadomość treści:

„09.07.04 2.42
2000209968251
Miasto Plusa, Mery:
Wyślij swoje zdjęcie
Pod numer 5555.
Niech ludzie zobaczą
Że są większe
Katastrofy niż Tsunami
J)))) hehe, właśnie
wróciłam z romantycznego
spaceru z Robertem;)
A co u Ciebie?
Musimy spotkać się
na ploty;) mam nadzieję
że Cię nie obudziłam. Pa”

Pola lubiła swoją komórkę- nie dzieliła smsów wysłanych z Internetu.

„Co u mnie?...” Zawiesiła się na moment we własnych myślach i nagle zaczęło do niej docierać jak wygląda jej sytuacja. Stała w bezruchu z komórką w ręku. Po jej policzkach zaczęły spływać ogromne łzy. W jednej chwili zdała sobie sprawę, że coś się skończyło. W myślach odtworzyła całą sytuację z dnia poprzedniego. Starała się sobie przypomnieć każdy najdrobniejszy nawet szczegół. Zapragnęła,żeby ktoś ją przytulił, czuła smutek a jednocześnie jakąś dziwną ulgę. Wiedziała, że dłużej już nie mogła z Nim być. Mimo to płakała. Chciała wylać nadmiar emocji na dywan, a potem wysuszyć, odparować na zawsze...
Jej kotka- Chwila- przeciągnęła się leniwie i zeskoczyła z półki, na której drzemała. Zaczęła ocierać się o nogi swojej pani mrucząc nieprzyzwoicie głośno. Pola otarła ręką łzy i przytuliła do siebie futrzastą istotę, która zdawało się, że wszystko rozumie.
Koty ją uspokajały. Sprawiały, że nawet najgorszy smutek czy zdenerwowanie mijały szybko, kiedy były blisko. Pola wzięła głęboki oddech i uśmiechnęła się do Chwili.
-Co mała? Mówisz, żebym się nie przejmowała? Pewnie masz rację, w końcu każdy facet to pijak i złodziej, bo każdy pijak to złodziej. Hehe.
Huśtała się często na emocjach, toteż nie trudno było jej łzy zastąpić uśmiechem. Uczuciowo i nerwowo uprawiała sporty ekstremalne. Nie pozwalało jej się to ze sobą nudzić.
Deszcz wciąż padał. Krople bawiły się jak zwykle w „odbijanego” na parapecie. W rynnie szeleściła rozbawiona spadaniem woda. Chmury brały udział w konkurencji, w której liczyła się ilość zmoczonej powierzchni.
Pola o tym wszystkim wiedziała. Nie zastanawiając się długo postawiła kota na podłodze, pospiesznie włożyła sandały i wybiegła na dwór.

[ot i anka]

no i jeszcze raz,od początku:) tym razem zgodnie z pierwszym zamysłem- trzecie podejście do trzeciej części:) czekam na komentarze i poprawki:)
pozdrawiam

[Piotr Rutkowski]

no tak...

Bardzo podoba mi się przenośnia: wilgoci, która panoszy się bez żenady po pokoju.
Sprawnie napisane, z niezwykłą lekkością, no i te koty, miałem jednego ale pewnego dnia nie wrócił :(( "Konradowi dłoń podając) przepraszam za autolanserę, ...koty faktycznie uspakajają ale czy wszyscy faceci to złodzieje :) ? hmm, może masz rację...

Duży plusik, i ten liniejący sen :)
Popracowałaś wyobraźnią...

[ot i anka]

nie popracowałam wyobraźnią- sama to zrobiła...sen mój prawdziwy:)
dziękuję za opinię:) szczerze mówiąc sama jestem dumna z tego tekstu, co wynika z tego,że do niego wróciłam. Mam duży kłopot z pisaniem w dużych odstępach czasowych- piszę spontanicznie- pierwsze 2 części szybko poszły...a do tej parę mięsięcy się przygotowywałam:) uff....:P

[aksja]

ot anka to coś co lubie w twoich opowiadaniach mocną kreską malujesz nastrój!!!
prowadzisz poprzez labirynt mysli, odczuć od poczatku do końca. to dla mnie jak mała akwarela a lubie ogladac akwarele.
pozdrawiam serdecznie

[ot i anka]

czyli, że tym razem się udało?:)

[aksja]

jak najbardziej
przesyłam usmieszki!!!

[aksja]

wpisałas mnie na listę ignorowani odblokuj to podam numer GG

[adam sangreal]

Tak to jest jak się nieumiejętnie używa kremów na niedoskonałości. Tekst sprawnie napisany, choć w temacie nie ma nic porywającego. Miłość- znów i ciągle. Nie lepiej napisać coś bardziej dramatycznego? Ja nie pije i nie kradnę- mój Boże! Jestem Yeti : (

[ot i anka]

adamie- a czytałeś wszystkie części? to nie tekst o miłości, tylko jeden dzień z życia kobiety, która wcale nie jest nieszczęśliwa po rozstaniu. Raczej jeszcze nie wie co ze sobą zrobić,ale to jeszcze nie koniec;)
pozdrawiam

[malina]

no nareszcie! ja czekałam wiesz?;) i dobrze! bo się doczekałam....
no podoba mi się no!
może moje słowa nie są poetyckie...ale mówie serio - takiej Ani to ja nie znałam...
bardzo pozdrawiam i dzięki, że piszesz :)
papa

[ot i anka]

dzięks ew:) wlasnie zaglądłAm po długim niebycie:) ale fajno Cie przeczytac:) pozdro for all