całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
odegraliśmy właśnie
scenę z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzenie zębami
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
odegraliśmy właśnie
scenę z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzenie zębami
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
odegraliśmy właśnie
scenę z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzamy się zębami
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
odegraliśmy właśnie
scenę z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzamy się zębami
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
odegraliśmy właśnie
scenę z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzają się zębami
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się
jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
scena z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzają się zębami
właśnie to odegraliśmy
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
całujemy się jak nastolatki
wciąż rozglądając
czy ktoś nie idzie
scena z cortázara
przy pierwszej próbie
zderzają się zębami
właśnie to odegraliśmy
lato pali mnie od środka
kuszą chłodne krużganki
katedr północnych włoch
wystarczy żebyśmy
złamali deskę
w nagich dłoniach
Bardzo dobrze rozumiem.
Może inne historie, ale efekt podobny.
Dowiadujesz się dorastając, że cały ten świat to bullshit. Że to, co widzisz w domu rodzinnym, w szkole, na ulicy, w pracy, oparte jest na Jednej Wielkiej Ściemie.
Uczestniczysz więc w systemie, w który nie wierzysz. Miotasz się między tym, czym życie powinno być, a tym, czym powiedziano, że powinno być.
Cicha rozpacz. Trochę rozumiesz siebie, trochę świat.
Dużo z przypadkowymi ludźmi rozmawiam.
Moi Ukochani Nieznajomi.
Patrzę w ich oczy i mówię: 'Widzę Cię, Ukryty Buddo. Wiem, że się tam chowasz. Przyjmij moje pozdrowienia'.
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
Przez UmbrO · Opublikowano
Przez violetta · Opublikowano
Przez LessLove · Opublikowano
Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
Przez LessLove · Opublikowano
