Historia edycji

„Nocni bandyci”

Kuropatwy w kartoflisku,

cichutkie, bez żadnych pisków.

Zając w trawie przyczajony

świtu czeka wystraszony.

Czajki z bażantami skrycie

boją się niesamowicie,

pokorniutko i bez ruchu

natężają swego słuchu.

Sarenka i mysz, i jeż

w ciemnościach się boją też

leśnej ciszy, co się niesie

po polanie i po lesie.

Ciemność – straszna każdej nocy.

Nocnej boją się przemocy,

lisów, wilków i puszczyków,

wszelkich nocnych drapieżników.

Bo gdy noc rozwinie cienie,
lęk wędruje wraz z milczeniem.

Lis się skrada, wilk poluje,

puszczyk ofiar wypatruje.

Z rosą śpiewu porannego,

kosa, śpiewaka czujnego,

zaufanie im przychodzi,

z kryjówki każdy wychodzi.

Lękliwie, ale wesoło,

rozglądając się wokoło,

słysząc skowronka na niebie,

wszystkie już pewniejsze siebie.

W życia zmagania ruszają,

o strachu zapominają.

Wiedzą, że „nocni bandyci”

za dnia sami są ukryci.

Leszek Piotr Laskowski