Wyznania wierszopaty

[Benjamin Artur]

Wierszopata

 

łopatą wyrzuca z siebie

nagromadzone słowa.

 

Warstwa po warstwie

usuwa je z siebie.

Żeby nie powiedzieć —

pozbywa się

swoich neologizmów,

odkładanych przez lata.

 

Podrzuca je mądrze

drzewom.

Te potem

szumią lasem,

 

że te wszystkie słowa

jakby bledną,

że muszą więdnąć,

odchodzić

i opadać.

 

Wierszokrata

 

Łamie kości,

rymem rzuca

prosto w gości.

 

Kracze zgodnie,

puszcza słowa

na przechodnie.

 

Jak neuropaci,

płaci

blichtrem.

 

Rzadko szybko,

często za nic.

 

Jak furiata.

Pisze dużo,

zwięźle splata.

 

Jest jakby inny,

lecz tak samo obcy.

 

W świecie,

który dopiero

się wykuwa.

 

Pisarzoholik

 

Wywodzi się

z holistycznej wizji pisania.

 

Z nieuniknionego dążenia

do całonocnego

pisania właściwego.

 

Świat

przez całą noc

jest pochłaniany

w ogromnych ilościach.

 

W postaci

obserwacji,

obrazów,

rozmów

i słów,

 

przyjętych

w różnych dawkach.

 

Po to,

by o świcie

został przetworzony

na użytek swój

i wszystkich

spragnionych.

 

Rymokrata

 

Usychały z suchot klony

w parku

i skrzeczały czarne wrony

we folwarku.

 

Że świat się kurczy

i zawęża.

Połykany jest on dziś

jak wąż przez głowę

węża.

 

O ziemio spopielona,

kraczmy jak i one.

O świecie nieskończony,

ty masz przecie

cztery strony.

 

Metaforysta

 

Matematyczno-

rytmiczny

Rymokrata.

 

Do niepogody ducha

dodałbym

gorącego uczucia.

 

Z ośnieżonych szczytów

zimowego lata.

 

Zastosował wszystkie

wzory

na ułamek świata,

 

gdzie święte jęzory

palą w grdykę

jak metaxa.

 

Narodził się z popiołu

spopielony Feniks

i próbuje latać.

 

[Charismafilos]

@Benjamin Artur fajne obserwacje... mi by pasował tytuł: słowomaniacy, ale to moja luźna niezobowiązująca sugestia :)