Ulubianka

[viola arvensis]

Ulubiłam sobie ciebie niechcący 

jak się zdarza ulubić jedzonko,

i choć wczoraj byłeś czarny duch nocny 

dziś jaśniejesz od rana jak słonko.

 

Ulubiłam sobie ciebie przypadkiem 

wpadłeś w ręce jak mały kwiatuszek,

choć go miałam nadepnąć i odejść

to od dzisiaj podlewać go muszę.

 

Ulubiłam sobie ciebie-wariactwo

do lubienia to skora nie bywam,

ale widać ktoś cię uszył na miarę

no więc lubię i się czuję szczęśliwa.

 

Ulubiłam sobie ciebie na jutro 

na pojutrze i na świata końcówkę,

jeszcze nie wiesz, że gdy znikasz na krótko 

to fundujesz mi ducha głodówkę.

 

Ulubilam sobie ciebie, cóż pocznę

wpływu na to nijakiego już nie mam,

niech no będzie tylko wreszcie owocnie

ulubienie nie mija - tak  mniemam.

 

Czy ulubisz mnie trochę na chwilę ?

Na dzień cały, na miesiąc, na wiecznosć?

I zostawisz czas przeszły juz w tyle

taką czuję zachłanną konieczność.

 

 

* z cyklu "Pisanie na kolanie".

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[Sylwester_Lasota]

Zazdraszczam :)

I do tego "Pisane na kolanie". Ech...

Pozdrawiam :)

[Annie]

@viola arvensis pięknie, pięknie, muza wam sprzyja :)