Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Myśli ułudne,

co wypełniają mą duszę.

Myśli płoche,

co wypełniają mą pustkę.

 

Jeszcze rankiem,

w kroplach rosy,

miałem w sobie las.

Jeszcze rankiem,

nim świt spojrzał,

miałem w sobie żar.

 

Teraz,

odkąd bliżej jest południa,

staję z dala

od wszelakich wygód.

 

Teraz,

kiedy bliżej jest już nocy,

staję z dala

od wszelakich uciech.

 

Jestem mędrcem,

co porzuca siebie.

Staję w okowach

własnych lęków.

 

Teraz tylko modlę się do Pana.

Teraz tylko Pana błagam.

 

Myśli ułudne,

co wypełniają mą duszę.

Myśli płoche,

co wypełniają mą pustkę.

 

Wieczorem siadam

u Twych bram.

Lecz Ty

nie zauważasz mnie.

 

Może to ten habit,

może pustka,

a może pycha,

którą tak gardzisz.

 

Przez nią

jestem niewidomy.

Przez nią

jak pijany błądzę.

 

Teraz,

odkąd bliżej jest południa,

staję z dala

od wszelakich wygód.

 

Teraz,

kiedy bliżej jest już nocy,

staję z dala

od wszelakich uciech.

 

Teraz tylko modlę się do Pana.

Teraz tylko Pana błagam.

 

Opublikowano

@Charismafilos Dziękuję.  Chyba jednak o Augustynie – nie odważyłbym się mówić jego głosem. A z tą pre-charmedułą... wygląda na to, że gdzieś po drodze nasze myśli się spotkały. Pozdrawiam serdecznie! :)

@andrew Dziękuję za te ciepłe słowa. Niech tej radości rzeczywiście starczy na jak najdłużej. Serdecznie pozdrawiam i życzę pięknego dnia! :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...