Powstaną z popiołu

[damianjanmoszek]

 

Znów otworzą się okna
z widokiem na podwórza,
a ogródki zakwitną kwiatami.

 

Choć utracono wartości,
a uczucia przygasły,
serca nauczą się bić na nowo.

 

Znów pójdziemy do kina,
usiądziemy w teatrze,
napiszemy kilka wierszy
i wsłuchamy się w muzykę.

 

Zasiądziemy w altanie.
W porcelanowych filiżankach
zapachnie świeżo parzona kawa.
 

Spojrzymy
w bezchmurne niebo.

Odbudujemy miasta.
Po ulicach znów pojadą tramwaje,
a wiejskie polany
wypełni cisza.
 

Na jednej z nich
będzie pasła się krowa.

Niejeden wrażliwy człowiek
jeszcze się zakocha
i powie z uśmiechem:
„Miłość jest piękna”.

 

Powstaną z popiołu ludzie,
podniosą się z kolan.
Ucichnie huk ruin,
znikną zgliszcza,
a dym rozwieje wiatr.

 

Głodni zostaną nakarmieni,
a w ich dłoniach
zakwitnie kwiat —
prosty znak nadziei.

 

I tak z popiołu
narodzi się
nowy świat.

 

Autor wiersza
Damian Moszek.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.