Dysonans w impasie

[Tadeusz Koch]

Dysonans w impasie.
Co rano budzisz się z wielką pretensją,
że cały świat nie kręci się dla ciebie.
Dzień zaczynasz z krzykiem i napięciem,
potem płaczesz i gniew wyrzucasz z siebie.

 

Kiedy w spokoju mogę zbierać myśli,
pytam ze smutkiem: o co tutaj chodzi?
Czy to jest teatr, który mi się przyśnił,
czy w tym szaleństwie nic cię nie ochłodzi?

Bo przecież człowiek zwykle szuka ciszy,
chce prostych dni i życia bez stresu.
Tu wciąż krzyk, który nawet sąsiad słyszy,
w tym domu nie ma miłości i
sukcesu.

 

Jeśli naprawdę jesteś nieszczęśliwa,
spakuj swe rzeczy, odejdź w tamtą stronę.
Może tam właśnie szczęście cię wzywa,
nim twoje wdzięki będą zatracone.

 

Bo nie da się żyć w ciągłym huraganie,
gdzie każda drobność rodzi w tobie gniew.
Mam po prostu dość. To jest moje pożegnanie.
Zamiast miłości, został tylko ranny śpiew.
Tadeusz KOCH 

[karenka]

ach te huragany, potrafią nieźle dać w kość, ale myślę, że potrzeba szczerej rozmowy zanim postawi się wszystko na ostrzu noża, bo rozmowa o tym co nas boli i czego od siebie nawzajem oczekujemy jest niezbędna, lepiej jest budować i łatać to co da się zszyć...pozdrawiam pogodnie*)

[Tadeusz Koch]

@karenka Masz rację. Tylko o  rozmowę czasem jest najtrudniej. Każdy czasem ma zły dzień. Gorzej kiedy takie są wszystkie dni. Pozdrawiam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[karenka]

@Tadeusz Koch

 

To prawda. Rozmowa jest ważna, ale tylko wtedy, gdy obie strony naprawdę chcą się usłyszeć...budowanie na siłę często przynosi tylko więcej bólu...pozdrawiam serdecznie*