Niespokojna plecionka

[Werka1987]

 

 

Zaplatam skrzętnie,

oczko po oczku,

lęk, co krtań dusi bezgłośnie.

Scalam namiętnie

słupkiem do słupka,

niepokój, co dźga bezlitośnie.

 

Łączę łańcuszkiem

sploty rzędami.

Palec mój piecze i krwawi...

Ten ból tworzenia

lekko tuszuje

smutek, co wnętrzności trawi...

 

Dziergam marzenia 

łzami przeszyte.

I choć to niełatwa sztuka

- uzdrawia duszę 

i daje znaki,

jak samą siebie odszukać.

 

Tym ciasnym ściegiem

zszywam się w całość,

sznurek po sznurku do celu.

Tworzę granice,

które przekroczyć

może już tylko niewielu...

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Stary_Kredens]

@Werka1987 intrygujący wiersz , zmusza do ponownego przeczytania, jest w nim rzeczywiście coś niepokojącego , chęć odgrodzenia się od rzeczywistości która boli i rozczarowuje

Tak to odbieram

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[Werka1987]

@Stary_Kredens Trochę tak jest - zgadzam się.  Czasami jednak trudna rzeczywistość skłania do refleksji by przewartościować swoje życie i postawić granice tym, którzy je nadwyrężyli.

[WarszawiAnka]

Uwielbiam wszelkie dzierganie, tkanie i wyplatanie - fizyczne i metaforyczne

Wiersz jest bardzo zgrabny, płynny i dobrze się czyta.

Pozdrawiam