Biesiada

[Dawid Świątek]

O Dionizosie, Tyś jest wspaniały

To dzięki Tobie się tutaj zbieramy

 

Pod królestwem Artemidy kochanym

Się rozkładamy kociołkiem, nie małym 

 

Wtem wędrowcy się schodzą wreszcie 

Niosąc mięsiwa w dobrym geście

 

Hestia dbała, by jadła  było w dostatku

Ta uczta nie była dziełem przypadku 

 

Za radą Metis doniosłe tematy wspominamy

O Gaji, Tartarze i Erosie rozprawiamy

 

Zaszczytem dla nas gościć Agona

Sprawdzić kto lotką trafić zdoła 

 

Na pożegnanie Ares przedstawił nam oręż własny

Aż świat dookoła stał się zbyt ciasny

 

Tak to końca biesiady doczekaliśmy wreszcie

Idźcie w świat i naszą prawdę nieście 

[Gumiś Zjedlińska]

@Dawid Świątek

Potraktuj proszę to, co napiszę, z lekkim przymrużeniem oka, bo absolutnie nie chodzi mi o to, żeby Cię zniechęcić. Zresztą jestem pewien, że znajdzie się wielu czytelników, którym ten wiersz się spodoba.

Sam pomysł biesiady i przeniesienia nas do mitologicznej Grecji uważam za bardzo ciekawy. Mam jednak kilka uwag natury czysto technicznej.

Już pierwszy wers wznosi nas niemal pod niebiosa - być może ten patos jest zamierzony i ma charakter żartobliwy. Druga sprawa to rymy. Pojawiają się rymy gramatyczne, na przykład „wspominamy - rozprawiamy”, a także kilka rymów dość przewidywalnych. Myślę, że można było poszukać ciekawszych zestawień.

Rymy powinny między innymi nadawać tekstowi płynność, ale tutaj miejscami przeszkadza im nierówny rytm i bardzo różna liczba zgłosek w wersach. Nie każdy wiersz rymowany musi oczywiście mieć idealnie regularne metrum, jednak przy takiej klasycznej formie większa konsekwencja rytmiczna zdecydowanie pomogłaby tekstowi. Miejscami widać również, że szyk zdania został podporządkowany rymowi, przez co niektóre sformułowania brzmią trochę nienaturalnie.

To tylko moje spostrzeżenia. Sam pomysł pozostaje ciekawy i ma w sobie sporo humoru. Wszystkiego dobrego.