Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

szare renety

Poet Ka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Witalisa
      ZYGMUNT

      Przez Witalisa · Opublikowano

      @Charismafilos – miło snami uciec z życia, sen, muzyka, granie, bajka — zakupiłbym sobie grajka — spać, bo życie zbyt zawiłe, trza by mieć ogromną siłę, siłę jakąś tytaniczną, żeby być czymś na tej wadze, gdzie się wszystko niańczy w bladze — to już tak po uszy sięga, Los: fatyga, czas: mitręga. Spać, muzyka, granie, bajka, zakupiłbym sobie grajka, to mi się do duszy nada… RADCZYNI Ach, pan gada, gada, gada.
    • Natuskaa
      perfekcja bez kurzu

      Przez Natuskaa · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wielkie sny... też mam kilka takich ...   Miłej niedzieli :)
    • Bożena De-Tre
      stan surowy

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @tetu Tylko żeby zrozumiał-:) mądry tekst z przekazem czasami trzeba „ zamrozić”-:) Dobry wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • Charismafilos
      ZYGMUNT

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @Witalisa "tysiące twarzy i setki miraży" jak śpiewała pewna mieszkanka Krakowa.
    • Purpur
      teatr

      Przez Purpur · Opublikowano

      Teatr Rozparty na estradzie, sortuje informacje, Nic nie pomagają dalsze afirmację. Mówią że to proste, jakiż to banał! Ktoś mnie kiedyś jednak znał? I tak kręci się cała maskarada, Jakiś szept cichy, za mną się skrada, Wszystko się lepi od groteski i dramatu Sam już nie wiem, gdzie szczątki aksjomatu, Cień mój większy od postaci granej Przypomina relikt duszy obłąkanej, Zagubiły się bisy, aplauzy, owacje, Zelżały dawne brawurowe akcje. Monolog mój jałowy dogorywa, Ale hejże! Akt, scena, spektakl się rozgrywa, Dajcie lalkę, marionetkę tylko tego pragnę I do mego lustra sznurkami wtargnę!   Wtem zapadnia się otwiera, Gęstnieje cała atmosfera. I słychać cichy szept wiatru: „Tyś aktor ze spalonego Teatru”.   -Purpur

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...