Kaplica

[EwelinaWawrzyniak]

Osiem kątów ciszy, jestem sama.

Nie ma śmierci, jest szara dama. 

Jeźdźcy i trupy i tonąca czerń. 

w czoło moje wbity ostry cierń. 

 

Osiem kątów ciszy, znów płaczę.

Czy nigdy potem Cię nie zobaczę? 

Pustka bezczelna, krew i pył.

Tu nic nie ma, będziesz gnił. 

 

Osiem kątów ciszy, prysnął czar. 

Śmierć to jednak jest boski dar. 

Finito, koniec, pustka, spokój. 

Ach Malarzu, uśmierzyłeś niepokój. 

[Charismafilos]

@EwelinaWawrzyniak fajne

 Trochę jak prolog albo epilog czegoś większego.

[EwelinaWawrzyniak]

@Charismafilos Dziękuję Ci bardzo za miłe słowa. Ten wiersz to moja interpretacja wystawy obrazów mojego ukochanego malarza Marka Rothko :). Dzieła znajdują się na stałe w Rothko Chapel. Niestety nie dane mi było odwiedzić, ale i tak poczułam potrzebę przekazania co czuję :). 

A propos prologu i epilogu, to w sumie mega ciekawe spojrzenie, jako że wiersz jest o śmierci. Można więc zagubić się czy właśnie śmierć nie jest jednym z nich? Tylko którym? ahahah