Akwarele

[Mel666]

Wszyscy jesteśmy ziemią.

Pyłem i popiołem.

Pługi orzą o poranku.

Palce u stóp.
Malowane farbami.
Chrząszcze. Chrabąszcze.

Tup tup.
Tup tup.

Kosy ścinają zboże.
Melodia szumi w tle.

Na plecach bryza chłodu.
Rysa na nieporysowanym szkle.

Wszyscy jesteśmy ziemią.

Miotła zamiata głowę.

Od progu do progu.
Poza próg.

Pijany rytm

...
Pstryk.

Edytowane 9 godzin temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Mel666-Classy! jak kolorowo tu dziś u Ciebie... ;)

[Mel666]

@Charismafilos trochę koloru od czasu do czasu nie zaszkodzi :)

[wiedźma]

@Mel666  Siostro ja po " pierwszym " czytaniu odbieram " warstwowo ", bo sam tytuł już na wskazuje:) tradycyjnie już  mam " burzę uczuć " po nim ;) I jakoś mnie tak wiedzie, że piosenkowo trochę  i melodia i " tup tup". 

Pozdrawiam z zachwytem

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Charismafilos]

@Mel666-Classy no tak. Choć akwarele to takie rozwodnione farby... Wyspiański dużo malował nimi, bo musiał

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@Mel666 @Mel666 podoba mi się sam początek i zakończenie wiersza. Sam tytuł zasugerował mi, aby czytać go warstwami. 

O czym to jest ? Jest o tym, że wszyscy jesteśmy ziemią, pyłem i popiołem. Mój odczyt tego, jest taki, iż wszyscy żyjemy w pewnym rytmie i że wszyscy jesteśmy z ziemi. Myślę, że można go czytać na różne sposoby. Jest tu  ten rytm, które to nadaje. To życie, które trwa i nagle " pstryk" się urywa.

Tu nie ma "ja"  tu są " wszyscy". Samą budowę odbieram jak opis stanu. 

Co tu widać? Po pierwsze: ziemię, palce u stóp - to obraz wiejski, który kojarzy mi się z ciężką  fizyczną  pracą.  Po drugie: dźwięk melodii i  " tup tup", chrząszcze, chrabaszcze, odgłos kosy. To obraz, który buduje ten dźwięk, ten rytm " niesie" ten wiersz. 

Trzecia warstwa to obraz rys na nieporysowanym szkle i miotła, która zamiata głowę. Dla mnie to ciekawy i niebanalny obraz.  Samą rysę, możnaby w szerokim rozwinięciu odczytać na kilka sposobów, np. zaufanie, świadomość śmierci, lęki lub trauma albo zwykły ludzki błąd. A z kolei rysę na nieporysowanym szkle odbieram podkreślenie bólu, coś co było idealne ale już nie jest. Miotła zamiata od progu do progu i poza nim. Obieram to tak, że jest to taki odruch uprzątnięcia wszystkiego, co znajduję się w głowie. A próg jest po to, że  jak nie da się posprzątać tego co jest w środku to się wychodzi się na zewnątrz ( daleko idąca interpretacja

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

).

Na końcu mamy " pstryk". Zamyka się. Życie jest krótkie, rytmiczne i szybko się kończy. 

Jeśli chodzi o wielowymiarowość wiersza to nasuwają mi się odczyty: o samym tworzeniu, te dosłowne wiejskie. Można by się pokusić o odczytanie o wypaleniu- tu byłby to jeden dzień a może nawet o śmierci. Jest tu duża swoboda. 

Tak, jak wcześniej napisałam łączy je rytm, ziemią, " pstryk" i " wszyscy".Pojawia się też powtórzenie " wszyscy jesteśmy ziemią" ...itd.

 

@Mel666 Siostro !  U mnie pustynia w tworzeniu haha, ale Twoje wiersze mnie zawsze zmuszają do myślenia, dzięki za to. W całości wybrzmiewa mi tu jeszcze, że nie ma ciała bez pracy. Samo zakończenie jest brutalne po " pstryk" wszystko się kończy. Zaczyna się od stwierdzenia faktu i kończy dźwiękiem.

Jak zawsze jestem zachwycona

 

 

Edytowane 21 minut temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)